There is a Place in Hell Reserved for Me and My Friends

Τετάρτη, Οκτωβρίου 12, 2005

  η ιστορία ενός ποτού
Πριν μόλις λίγες δεκάδες λεπτών και καθώς η γλώσσα μου βρεχόταν από τις πυκνές φυσσαλίδες του αγαπημένου μου μαρτινισπράιτ αγχολυτικού, συνειδητοποίησα ότι εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα self-care και κωλοβαρέματος αποκτούσαν σχεδόν μεταφυσικές ιδιότητες μετά από μια μέρα αγωνιώδους τρεξίματος για ζητήματα που δε δίνω δεκάρα τσακιστή. Και κάπως έτσι κατάλαβα για ποιο λόγο ο αλκοολικός γίνεται αλκοολικός, ο ναρκομανής ναρκομανής, ο κτηνοβάτης κτηνοβάτης κοκ. Αφού έκανα, λοιπόν, μια γρήγορη νοητική φυλλομέτρηση στο βιβλίο των ανθρώπινων διαστροφών, επανήλθα στην απτή πραγματικότητα από τις τρυφερές αποδοκιμασίες των φίλων μου που μου θύμισαν ότι στο μπαρ δε βρισκόμουν για να κοιτάζω αποσβολωμένος το άπειρο και να αναλύσω στο μυαλό μου την ανθρώπινη συμπεριφορά με τον πλέον άχρηστο τρόπο.

Με το βλέμμα της παστωμένης σαρδέλας που με διακρίνει και έχοντας την αδιάσειστη πεποίθηση ότι αυτό το βλέμμα θα συνεχίσει να χρωματίζει το πρόσωπο μου μέχρι να πεθάνω (όπως ακριβώς συμβαίνει και με τη σαρδέλα πριν παστωθεί δηλαδή), με μια χαρακτηριστική, ελαφριά δυσφορία ξέρασα τη μοιραία ψευδοχιουμοριστική τριπλέτα "ποιος; που; τι;" προσπαθώντας να διασκεδάσω τις εντυπώσεις. Μάταια -άλλωστε, ποιος διασκεδάζει πια με καλουπωμένο χιούμορ; Το μαρτίνι (ή η σπράιτ;) συνέχισε να μου τσιτσιρίζει τη γλώσσα και η ζωή στο μπαρ συνέχισε όπως η ζωή σε όλα τα γεμάτα μπαρ του κόσμου τούτου, όπου τα βλέμματα, οι σιλουέττες, οι αγκώνες και τα ποτήρια θυμίζουν την κίνηση στις εθνικές οδούς το Δεκαπενταύγουστο. Και κάπου εκεί, καθώς κατευθυνόμουν προς τη μπάρα έτοιμος να φιλοδωρήσω το ρεμάλι μέσα μου με ένα ακόμη αλκοολούχο ρόφημα, ο ποταπός δισκοθέτης του άθλιου αυτού καπηλιού θεώρησε δόκιμο να γλιστρήσει στη σχισμή το 'Achtung Baby' των U2 και δη να πιέσει δώδεκα (12) φορές το 'skip forward' ώστε να φτάσει εκεί που δεν έπρεπε να φτάσει -στο 'Love is blindness'. Ως, λοιπόν, ένας δυνητικός ξεφλεβιασμένος και νιώθωντας τις τρίχες μου να σηκώνονται σαν κεραίες στον ουρανό (GYBE), θρυμμάτισα το αρχικό μου action plan για ένα ποτήρι γεμάτο βότκα διαλυμμένη στη δηκτική μυρωδιά του λεμονιού και σιγουρεύτηκα ότι μια μέρα σαν κι αυτή με μια υπόκρουση σαν κι αυτή, το πιο συνεπές προς τις αρχές μου σχετικά με τη μη φρονιμότητα θα ήταν να ποτίσω το αίμα μου με το γνωστό Σκωτσέζικο δηλητήριο, σκέτο. Χωρίς πάγο, χωρίς κοκακόλα, χωρίς φλωριές.

I am going, I am going…
Where streams of whisky are flowin'


(έχω την εντύπωση ότι μου βγήκε πολύ φορτωμένο ετούτο εδώ το κείμενο)

Comments:
Κάτι τέτοια insights ψάχνουμε κι εμείς οι διαφημιστές ποτών. U2 είπες ε; Θα το φροντίσω...
 
I feel your numb
 
Το μαρτίνι (ή η σπράιτ;)

Έλα ντε... Έμαθες πάντως πώς πίνεται το σωστό whiskey. (Το κείμενο γάμησε. Μου θύμισε κάτι από περιγραφές του ντετέκτιβ Philip Marlow.)
 
Niva, χαχα, νομίζω ότι η φιλοδοξία σου να γίνεις διευθυντής δημιουργικού θα εκπληρωθεί σύντομα με τέτοιο ζήλο που επιδεικνύεις.

polyvie, :)

lefty, ποιος είναι ο φίλιπ μαρλοου; εγώ μόνο τον κρίστοφερ μάρλοου ξέρω...
 
Welcome to the club (A.A.)! Αν πρόκειται για σκέτο καθαρόαιμο χωρίς πάγο να προτιμήσεις Lagavulin, εντάξει?

Υ.Γ.: Αν είναι να γράφεις έτσι, να απελπίζεσαι συχνότερα.

;-)
 
Ο Φίλιπ Μάρλοου είναι ένας ήρωας του Ρέιμοντ Τσάντλερ, Αμερικάνου συγγραφέα κάτι τρομερών macho μυθιστορημάτων με ατάκες που θα στέκονταν σε οποιαδήποτε ταινία του Ταραντίνο.

Οφείλεις να τον τσεκάρεις, θα γουστάρεις σίγουρα! Ξεκίνα με τη "Μικρή αδερφή".
 
Ως γνωστόν όμως, το νέκταρ των Α.Α ήταν, είναι και θα είναι το gin. (Το άλλοθι όσων δεν έχουμε ξεπεράσει ακόμη τα εφηβικά μεθύσια μετά ουισκίου, τα οποία έκτοτε έχουν απαγορεύσει ρητά την είσοδο του σκωτσέζικου δηλητηρίου στον οισοφάγο κι από κει στο συκώτι.)
 
Try to add some tonic next time...
 
Rainman, αυτό το Λαγκαβούλιν το έχουν τα κανονικά μπαρ; Κάπως περίεργο ακούγεται, μη γίνουμε και ρόμπα :)

lefty, i'll check it out, αν και να σου πω την αμαρτία μου, δεν τρελλαίνομαι για τον Ταραντίνο. Το να το λέω βέβαια αυτό σε σένα είναι σαν να μιλάω σε κάποιον vegetarian για τις αρετές της Τσικνοπέμπτης, οπότε σκάω.

Spoonful, τα εφηβικά μου μεθύσια έγιναν με τεκίλα, γενικά ποτέ δεν έπινα ουίσκυ, δε μου άρεσε η γεύση του, αλλά ποτέ μη λες ποτέ (προφανώς)!

vt, i will και by the way, o Caribou ήταν shagtastic στο Bios, δεν πειράζει που δεν ήσουν βέβαια, θα έχεις την ευκαιρία να επανορθώσεις στις 28 με Rechenzentrum και Schneider TM.
 
αν και να σου πω την αμαρτία μου, δεν τρελλαίνομαι για τον Ταραντίνο.

Μη νομίζεις ότι θα του ζητούσα και αυτόγραφο... Αλλά όπως και να το κάνουμε στο χώρο των macho stories οι διάλογοί του μετράνε.
 
Φορτωμένο το κείμενο; Ήταν σαν την τελευταία γουλιά εθιστικού λικέρ καφέ Jamaica Blue Mountain: δεν κάθεται βαριά στο στομάχι, αλλά ανεβαίνει κατευθείαν στον εγκέφαλο, του δίνει μια και τον περιστρέφει παραληρηματικά και αέναα...
 
noheathen, το έχουν σχεδόν παντού πια, επίσης στο Bios κοστίζει όσο ένα κανονικό scotch (συνήθως είναι λίγο πιο ακριβό).

Υ.Γ.1:Επειδή κάποιοι είναι άσχετοι, μην αφήσεις να σου βάλουν πάγο.
Υ.Γ.2:Την πρώτη φορά μην πιεις πάνω από ένα...
 
χαχαχα λεσπριτία σε φαντάζομαι αφού διάβασες το κείμενό μου, να σου περιστρέφεται το κεφάλι και να βγάζεις καπνούς (αλά εξορκιστής). ου ου ου σιξιξιξ :)
 
Όλα αυτά τραγουδώντας:

"Στροβιλίζομαι, στροβιλίζομαι,
στροβιλίζομαι, μωρό μου,
και τρελαίνομαι".
 
Δημοσίευση σχολίου

<< Home

Archives

Μαρτίου 2005   Απριλίου 2005   Μαΐου 2005   Ιουνίου 2005   Ιουλίου 2005   Αυγούστου 2005   Σεπτεμβρίου 2005   Οκτωβρίου 2005   Νοεμβρίου 2005   Δεκεμβρίου 2005   Ιανουαρίου 2006   Φεβρουαρίου 2006   Μαρτίου 2006   Απριλίου 2006   Μαΐου 2006   Ιουνίου 2006   Ιουλίου 2006   Αυγούστου 2006   Σεπτεμβρίου 2006   Νοεμβρίου 2006   Φεβρουαρίου 2007   Ιουλίου 2007   Δεκεμβρίου 2007   Φεβρουαρίου 2008   Δεκεμβρίου 2008   Δεκεμβρίου 2009   Δεκεμβρίου 2010   Δεκεμβρίου 2011  

This page is powered by Blogger. Isn't yours?