There is a Place in Hell Reserved for Me and My Friends

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 18, 2005

  Beyond the valley of the dolls
Τρελλή cultιά, όσοι δεν πήγαν χτες στο Δαναό, έχασαν. Μια απίστευτη παραλληρηματική χαώδης παρωδία που πιάνει από Δυναστεία μέχρι Ρομέρο, στιλάτη, classy, ξεκαρδιστική και to-the-point. Με το score του Stu Philips να χτυπάει ανελέητα τ'αυτιά σου, αρκετά ρετρό ώστε να το προσέξεις, αρκετά προσεγμένο ώστε να το αγαπήσεις, απολύτως ταιριαστό ώστε να σε βάλει στο κλίμα, αν έβλεπες την ταινία στον καιρό της σίγουρα θα μονολογούσες ότι δε θα αφήσει τίποτα όρθιο. Τώρα που την είδα 35 χρόνια μετά, διασκέδασα απίστευτα το δίωρο που κράτησε με ένα pure cult classic. Russ Meyer, υποκλινόμαστε.

Comments:
Κι εγώ συμφωνώ. Το πρώτο μισό ήταν μούφα, στο δεύτερο μισό όμως απογειώθηκε εντελώς. Ξέφυγε! Τι γέλιο ήταν αυτό;

Εμείς ήμασταν μεγάλη παρέα αλλά ήθελα να πω ότι την είχα προτείνει και σε άλλους, όπως και διάφορες άλλες που ήταν (ή θα είναι) μαγευτικές, είτε εντελώς κουφές είτε παραμυθένια όμορφες. Και τι γίνεται σχεδόν πάντα όλα αυτά τα χρόνια του φεστιβάλ; Σχεδόν ποτέ δεν έρχονται. Και χάνουν σπάνιες ταινίες που είτε "σινεφίλ" είναι είτε όχι, θα τις είχαν καταευχαριστηθεί. Και θα γύριζαν και θα μου έλεγαν "Δεν ήξερα ότι στο φεστιβάλ προβάλλονται και τέτοιες ΜΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΙΚΕΣ ταινίες!"

Κι όχι μόνο αυτό αλλά μέχρι και η μητέρα μου που δεν ήρθε στην προβολή του Γαβρά το σκυλομετάνιωσε, κι αυτό διότι προέκυψε ότι ήταν οικογενειακοί φίλοι με τα ξαδέρφια του Γαβρά που καθόνταν δίπλα μου στην 3η σειρά...

Γενικά σχεδόν κανείς δεν με ακούει (όσον αφορά τουλάχιστον στο φεστιβάλ)... Φταίω κι εγώ που χάνω την πίστη μου στους ανθρώπους;
 
Εγώ πάντως μένω σπιτάκι μου, βάζω τις πιτζαμούλες μου, πίνω το φασκομηλάκι μου και ξαναβλέπω τα άπαντα του Κοντσαλόφσκι. Τι φεστιβάλ και αηδίες...
 
Εγώ το έχω σε DVD. Και βαριόμουνα! Και δε νομίζω να θυμάμαι τι έκανα εκείνο το βράδυ...

Θυμάμαι όμως πως με λένε! Υπάρχουν ελπίδες.
 
Μα το θέμα είναι να τη δεις σε μια μεγάλη σκοτεινή αίθουσα, με κόσμο που ξέρεις ότι πήγε εκεί επειδή εκτιμά κάτι "μη προσβάσιμο" στο ευρύ κοινό (και με επίγνωση ότι αυτό ακριβώς σας συνδέει), και που τρανταζόταν από το γέλιο εν χορώ (ειδικά στο 2ο μέρος).
 
Νοχίδεν, σε παρακαλώ όπως μου στείλεις το ιμέιλ σου στο δικό μου, το οπίο θα βρεις στο προφίλ μου, γιατί θέλω να σου πω. Ευχαριστώ.
 
Διακόπτουμε για διαφημίσεις:

Εάν είσαι φαν του Russ Meyer, πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσεις αυτό:
http://images-eu.amazon.com/images/P/0224072501.02.LZZZZZZZ.jpg

Eπιστροφή στο πρόγραμμά μας!
 
bloody sunday: κορυφαία φάση εκεί που πέφτει ο χάρις (έτσι δεν τον λέγαν;) την ώρα του tv performance μπροστά στο γκρουπ και μία από το γκρουπ (η Casey νομίζω), όταν μοιάζει νεκρός λέει κλαμμένη "και ποιος θα μας πάει σπίτι τώρα;" Το θυμάμαι και γελάω. Παντού. Στο μετρό, στο σπίτι, στην τουαλέτα.

vt: αν θυμάσαι πώς σε λένε, όλα καλά (μάλλον θα έβλεπες το Night Watch)

drude: φύγε από το blog μου κακέ σπάμερ :P. Επίσης τι κακό κι αυτό με σας. Κάθε τρεις και λίγο μου προτείνετε ένα δίσκο, μια ταινία, ένα βιβλίο. Κύριοι, θα με πάνε μέσα, δεν αντέχει άλλο η πιστωτικηηηηηη
 
"6.000.000 φωνές φώναζαν "Βοήθεια" και εσύ μου ζητάς ΕΛΕΟΣ;!!;!!;"
 
bloody sunday, το δικό μου το γέλιο βάζει κάτω όσους χωράει ο Δαναός. Και είχα βγάλει εισιτήριο για να πάω και να φέρω... τη Δευτέρα Παρουσία! Αλλά με το σύστημα «πίπα» των αριθμημένων θέσεων μου χάλασε η διάθεση για τρελό fun και δεν πάτησα σε καμία «trash» μεταμεσονύκτια. Να μάθουν!
 
Δημοσίευση σχολίου

<< Home

Archives

Μαρτίου 2005   Απριλίου 2005   Μαΐου 2005   Ιουνίου 2005   Ιουλίου 2005   Αυγούστου 2005   Σεπτεμβρίου 2005   Οκτωβρίου 2005   Νοεμβρίου 2005   Δεκεμβρίου 2005   Ιανουαρίου 2006   Φεβρουαρίου 2006   Μαρτίου 2006   Απριλίου 2006   Μαΐου 2006   Ιουνίου 2006   Ιουλίου 2006   Αυγούστου 2006   Σεπτεμβρίου 2006   Νοεμβρίου 2006   Φεβρουαρίου 2007   Ιουλίου 2007   Δεκεμβρίου 2007   Φεβρουαρίου 2008   Δεκεμβρίου 2008   Δεκεμβρίου 2009   Δεκεμβρίου 2010   Δεκεμβρίου 2011  

This page is powered by Blogger. Isn't yours?