There is a Place in Hell Reserved for Me and My Friends

1! PJ Harvey - Let England shake

2011-12-20T10:22:00.002+02:00

Drake - Take Care
Feist - Metals
Kanye West, Jay-Z - Watch the throne
Mayer Hawthorne - How do you do
Iron & wine - Kiss each other clean
Papercuts - Fading Parade
Tom Waits - Bad as me
Josh T. Pearson - Last of the country gentlemen
Danger Mouse & Daniele LupiRome
Beyonce - 4
TV on the radio - Nine types of light
Fleet Foxes - Helplessness blues
James Blake
Wu-Tang Clan - Legendary Weapons
Bill Calahan - Apocalypse
Ry Cooder - Pull up some dust and sit down
Alison Krauss and Union Station - Paper Airplane
Washed Out - Within and without
Amos Lee - Mission Bell

2! Drake -Take care

2011-12-19T10:20:00.001+02:00

3! Feist - Metals

2011-12-18T22:02:00.002+02:00

4! Kanye West, Jay-Z - Watch the throne

2011-12-17T14:30:00.002+02:00

5! Mayer Hawthorne - How do you do

2011-12-16T11:54:00.001+02:00

Iron & wine -Kiss each other clean
Papercuts - Fading Parade
Tom Waits - Bad as me
Josh T. Pearson - Last of the country gentlemen
Danger Mouse & Daniele LupiRome
Beyonce - 4
TV on the radio - Nine types of light
Fleet Foxes - Helplessness blues
James Blake
Wu-Tang Clan - Legendary Weapons
Bill Calahan - Apocalypse
Ry Cooder - Pull up some dust and sit down
Alison Krauss and Union Station - Paper Airplane
Washed Out - Within and without
Amos Lee - Mission Bell

6! Iron & wine - Kiss each other clean

2011-12-15T10:57:00.002+02:00

7! Papercuts - Fading Parade

2011-12-14T10:16:00.002+02:00

8! Tom Waits - Bad as me

2011-12-13T11:04:00.002+02:00

9! Josh T. Pearson - Last of the country gentlemen

2011-12-12T20:19:00.002+02:00

10! Danger Mouse and Daniele Luppi - Rome

2011-12-11T22:45:00.002+02:00

Beyonce - 4
TV on the radio - Nine types of light
Fleet Foxes - Helplessness blues
James Blake
Wu-Tang Clan - Legendary Weapons
Bill Calahan - Apocalypse
Ry Cooder - Pull up some dust and sit down
Alison Krauss and Union Station - Paper Airplane
Washed Out - Within and without
Amos Lee - Mission Bell

11! Beyoncé - 4

2011-12-10T17:46:00.002+02:00

12! TV on the radio - Nine types of light

2011-12-09T10:18:00.001+02:00

13! Fleet foxes - Helplessness blues

2011-12-08T19:02:00.001+02:00

14! James Blake

2011-12-07T23:08:00.001+02:00

15! Wu-Tang Clan - Legendary Weapons

2011-12-06T18:44:00.002+02:00

Bill Calahan - Apocalypse
Ry Cooder - Pull up some dust and sit down
Alison Krauss and Union Station - Paper Airplane
Washed Out - Within and without
Amos Lee - Mission Bell

16! Bill Calahan - Apocalypse

2011-12-06T18:43:00.002+02:00

17! Ry Cooder - Pull up some dust and sit down

2011-12-04T13:28:00.002+02:00

18! Alison Krauss and Union Station - Paper Airplane

2011-12-03T13:37:00.002+02:00

19! Washed Out - Within and without

2011-12-02T11:04:00.002+02:00

20! Amos Lee - Mission Bell

2011-12-01T17:08:00.001+02:00

νούμερο 1 -δεν είναι το καλύτερο, αλλά είναι αυτό που μού άρεσε περισσότερο

2010-12-20T22:43:00.002+02:00

Broken Bells - s/t

νούμερο 2

2010-12-20T22:43:00.001+02:00

Caribou - Swim

νούμερο 3

2010-12-20T22:42:00.002+02:00

The National - High violet

νούμερο 4

2010-12-20T22:42:00.001+02:00

The Roots - Ηow i got over

νούμερο 5

2010-12-20T22:41:00.002+02:00

Four tet - There is love in you

νούμερο 6

2010-12-20T22:41:00.001+02:00

Sharon Jones and the dap kings - I learned the hard way

νούμερο 7

2010-12-20T22:40:00.000+02:00

Brian Wilson reimagines Gershwin

νούμερο 8

2010-12-20T22:37:00.000+02:00

Erykah Badu - New Amerykah part two

νούμερο 9

2010-12-20T22:32:00.000+02:00

Janelle Monae - Archandroid

νούμερο 10

2010-12-20T22:28:00.000+02:00

Foals - Total life forever

νούμερο 11

2010-12-20T22:25:00.000+02:00

Mumford & Sons - Sigh no more

νούμερο 12

2010-12-09T10:55:00.000+02:00

The Walkmen - Lisbon

νούμερο 13

2010-12-08T10:39:00.001+02:00

Mark Ronson - The record collection

νούμερο 14

2010-12-07T10:38:00.001+02:00

LCD Soundsystem - This is happening

νούμερο 15

2010-12-06T13:02:00.000+02:00

Sufjan Stevens - The Age of Adz

νούμερο 16

2010-12-05T20:45:00.000+02:00

Gorillaz - Plastic Beach

νούμερο 17

2010-12-05T20:42:00.001+02:00

Black Keys - Brothers

νούμερο 18

2010-12-03T11:23:00.001+02:00

Flying Lotus - Cosmogramma

νούμερο 19

2010-12-02T14:01:00.000+02:00

Lizz Wright - Fellowship

νούμερο 20

2010-12-02T13:59:00.001+02:00

Belle & Sebastian - Write about love

νο. 19

2009-12-02T13:34:00.003+02:00

ΓΙΑ ΤΑ 00S:
RJD2 - Dead Ringer (2002)
Με το ντεμπούτο του, ο Αμερικανός παραγωγός RJD2 ξεκαθάρισε το πόσο δαιμόνιος και πανταχού παρών είναι. Συλλέγοντας sample μετά μανίας, από τα βάθη της soul παρακαταθήκης ως τα δύσβατα μονοπάτια του trip hop και τον θαυμαστό κορβανά του hip hop καθώς και προσδίδοντας στον ήχο που είχε εγκαινιάσει λίγα χρόνια νωρίτερα ο DJ Shadow πρωτόγνωρη funk-pop ευαισθησία, πράγματι εντυπωσίασε. Αν και στην μετέπειτα καριέρα του δεν φιλοτιμήθηκε να ξεπεράσει ένα ατμοσφαιρικό, χειμαρρώδες και απολαυστικό ντεμπούτο όπως αυτό, όπου ύφος και ουσία στοιχίζονται προκειμένου να χορέψουν πλάι, είναι σαφές πως τον συγκεκριμένο δίσκο θα απολάμβαναν/απόλαυσαν εξίσου ο Αλ Γκριν, ο Ένιο Μορικόνε και οι δέκα Wu-Tang Clan!

ΓΙΑ ΤΟ 2009:

Andrew Bird - Noble Beast

Χαμένος ανάμεσα στα σφυρίγματα, τα κύμβαλα, τα έγχορδα και τους αλλοπαρμένους στίχους των ορχηστροφολκ κατορθωμάτων του χτύπησε και εφέτος με έναν ακόμα δίσκο για εκείνους που μοιάζουν μπλαζέ μα στην πραγματικότητα είναι απογοητευμένοι ρομαντικοί. Τους "άκακους sociopaths" που λέει κι ο ίδιος.

νο. 20

2009-12-02T13:31:00.001+02:00

ΓΙΑ ΤΑ 00S:
The Gossip - Music for Men (2009)
Ενόσω μισάνθρωποι σαν την αφεντιά μου ανεβοκατέβαζαν τη Μπεθ Ντίτο "Οβελίξ", η ίδια και η μπάντα της απλά επιβεβαίωσαν τον χαρακτηρισμό! Πέρα από τη γύμνια και τα περιττά κιλά, σκάρωσαν έναν ευθύ δίσκο με δώδεκα κομμάτια να ακροβατούν ανάμεσα στην πανκ αυθάδεια και την καθαρή ποπ ψυχή δίχως να υστερούν σε ενέργεια εφάμιλλη εκείνης που χάριζε ο μαγικός ζωμός. Πότε αφημένα στην ευθύτητα των synth και πότε στην αγριάδα της κιθάρας μα πάντοτε βουτηγμένα στο glitter και τα κρυστάλλινα ουρλιαχτά, τα τραγούδια του "Music for Men" κατέληξαν δικαίως και με συνοπτικές διαδικασίες να γίνουν μικροί ύμνοι στην εφηβική υπερκινητικότητα. Καθώς και στα συνεπακόλουθά της: το κοχλάζον αίμα και τον ιδρώτα από τον πολύ χορό.

ΓΙΑ ΤΟ 2009:

Bruce Springsteen - Working on a dream

Από το 1973 κι έπειτα, μπορείς να επιλέξεις τυχαία μια χρονιά, να αποκοιμηθείς για τουλάχιστον δέκα χρόνια, και όταν ξυπνήσεις ο Μπρους Σπρίνγκστιν να εξακολουθεί να κυκλοφορεί αξιοπρεπέστατους δίσκους που αντανακλούν τη ζεστασιά του κλασικού, ανοιχτόκαρδου αμερικανικού ροκ του.

the top 20. 08

2008-12-20T12:42:00.000+02:00

1. MGMT – Oracular Spectacular

2. Cat Power - Jukebox

3. Bon Iver – For Emma, Forever Ago

4. Lil Wayne – Tha Carter III

5. Carl Craig and Moritz Von Oswald - Recomposed

6. M83 – Saturdays = Youth

7. Erykah Badu – New Amerykah part one

8. The Walkmen – You & Me

9. Ron Sexsmith – Exit Strategy of the Soul

10. Kanye West - 808s & Heartbreaks

11. Jóhann Jóhannsson-Fordlandia

12. Flying Lotus – Los Angeles

13. Last Shadow Puppets –The age of the understatement

14. Fleet Foxes

15. Peter Bjorn & John – Seaside Rock

16. Vampire Weekend

17. Hercules & love affair

18. Of Montreal – Skeletal Lamping

19. Santogold

20. John Legend - Evolver

chain games #2: βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σου κλπ. κλπ.

2008-02-27T21:25:00.002+02:00

"Τι είναι αυτό; Το Γκόλεμ;", ρώτησε ο Άναπολ. "Ο νέος μου Σούπερμαν είναι το Γκόλεμ;"
"Εγώ δεν... Η... πώς τη λένε... η σύλληψη είναι καινούρια για μένα", είπε ο Τζο, με τα αγγλικά να τον δυσκολεύουν.

[Michael Chabon, Οι Συναρπαστικές Περιπέτειες των Κάβαλιερ & Κλέι, εκδ. Α. Α. Λιβάνη]

chain games #1: παιδική φωτό

2008-02-27T15:49:00.002+02:00

λίγο πριν αλλάξουμε χρονιά, ορίστε τι βρήκα

2007-12-30T19:20:00.000+02:00

[από κάποιο Αθηνόραμα της εποχής, κάνε κλικ για να διαβάσεις]

νο. 1: the national - boxer

2007-12-20T15:42:00.000+02:00

«Το Βερμίγιον Κι ήταν ζαλισμένο και έρημο κάτω από τον καυτό ήλιο του Ιούνη. Τρία χιλιόμετρα δρόμου εκτείνονταν κατά μήκος της παραλίας από την κινητή γέφυρα μέχρι τον δρόμο που έβγαζε στο σπίτι του πατέρα της. Στο τέλος του δρόμου εκείνου, στεκόταν άβαφτη η ξύλινη καλύβα, ένα ετοιμόρροπο κατασκεύασμα με μπλε οροφή και παντζούρια από όπου η μπλε μπογιά ξεφλούδιζε απέξω, με κλιματισμό και άλλες ανέσεις μέσα.

Όταν έσβησε τη μηχανή του Nissan της, οι μόνοι ήχοι ήταν τα κύματα που έσκαγαν στην άδεια παραλία και, κάπου εκεί κοντά, ένα ξαφνιασμένο πουλί που φώναζε Ου – Ο! Ου – Ο! ξανά και ξανά.

Η Εμ έσκυψε το κεφάλι της πάνω στο τιμόνι και έκλαψε για πέντε λεπτά, ελευθέρωσε όλη την πίεση και τον τρόμο του τελευταίου εξαμήνου. Προσπάθησε τουλάχιστον. Δεν υπήρχε κανένας γύρω να την ακούσει, εκτός από το πουλί με τα Ου – Ο. Όταν επιτέλους τελείωσε, έβγαλε την μπλούζα της και σκούπισε τα πάντα: τις μύξες, τον ιδρώτα, τα δάκρυα. Καθάρισε τον εαυτό της μέχρι την αρχή του γκρίζου αθλητικού σουτιέν της. Έπειτα περπάτησε μέχρι το σπίτι, κοχύλια και κοράλλια έσπαγαν κάτω από τα αθλητικά παπούτσια της. Την ώρα που έσκυβε να πάρει το κλειδί από το κουτί με από τις καραμέλες για τον λαιμό που ήταν κρυμμένο κάτω από τον παραδόξως χαριτωμένο νάνο με το ξεβαμμένο σκουφί, στο γκαζόν, από το μυαλό της πέρασε η σκέψη ότι δεν είχε κανέναν από εκείνους τους φρικτούς πονοκεφάλους για πάνω από μια εβδομάδα. Και αυτό ήταν πολύ καλό, ειδικά αφού τα Zomig ήταν περισσότερα από χίλια πεντακόσια χιλιόμετρα μίλια.

Δεκαπέντε λεπτά αργότερα, με ένα σορτσάκι και ένα παλιό πουκάμισο του πατέρα της, ήταν στην παραλία και έτρεχε πάλι.»

[Στίβεν Κινγκ, «Τρέξε!»]

νο. 2: feist - the reminder

2007-12-19T12:22:00.001+02:00

[από το φετινό "Cartoon Issue" του New Yorker]

πώς πάχυνε έτσι ο σούφιαν στίβενς;

2007-12-19T11:38:00.000+02:00

νο. 3: radiohead - in rainbows

2007-12-19T10:02:00.000+02:00

"Ζούμε πράγματι σ' έναν κόσμο, όπου δεν είναι όλα όπως θα έπρεπε να είναι. Αυτός είναι όμως ο μοναδικός που έχουμε. Καθώς δε άνθρωποι, όπως εμείς, τον έφτιαξαν έτσι όπως είναι, είμαστε οι μόνοι που θα μπορούσαμε να τον αλλάξουμε. Πρώτα θα έπρεπε βέβαια ν' αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι. Πώς όμως; Όσο παρηγοριόμαστε λέγοντας στον εαυτό μας ότι όλα είναι σίγουρα και στο σωστό δρόμο δε θα υπάρχει περίπτωση ν' αναζητήσουμε έναν άλλο, καλύτερο δρόμο. Αλλά κι όταν επιτρέψουμε στο φόβο να βγει στην επιφάνεια, είναι σχεδόν αδύνατο να βρούμε έναν τέτοιο δρόμο όσο εξακολουθούμε να παρατηρούμε το χαοτικό πέρα-δώθε της κίνησης σ' όλα τα δρομάκια, τους δρόμους και τους αυτοκινητοδρόμους αυτού του κόσμου πάντα είτε από πολύ μικρή είτε από πολύ μεγάλη απόσταση. Παραμένουμε δέσμιοι της προοπτικής που επιλέξαμε κατά περίπτωση. Ίσως βρείτε κι εσείς κάπου κοντά ένα λόφο, απ' όπου όλα φαίνονται κάπως διαφορετικά..."
[Γκέραλντ Χίτερ, "Η Βιολογία του Φόβου"]

νο. 4: unkle -war stories

2007-12-19T09:49:00.000+02:00

"Όταν ξύπνησε ξανά πίστεψε πως η βροχή είχε σταματήσει. Όμως δεν ήταν αυτό που τον είχε κάνει να ξυπνήσει. Είχε δεχτεί επίσκεψη σε ένα όνειρο από πλάσματα που δεν είχε ξαναδεί προηγουμένως. Δεν μιλούσαν. Σκέφτηκε πως είχαν μαζευτεί δίπλα στο ράντζο του καθώς κοιμόταν και εξαφανίστηκαν με το που ξύπνησε. Γύρισε και κοίταξε το αγόρι. Ίσως τότε κατάλαβε για πρώτη φορά πως για το αγόρι ήταν ο ίδιος ένας εξωγήινος. Ένα πλάσμα από έναν πλανήτη που δεν υπήρχε πια. Οι ιστορίες του ήταν ύποπτες. Δεν μπορούσε να δημιουργήσει τον κόσμο που είχε χαθεί για να ευχαριστήσει το παιδί χωρίς να δημιουργήσει ταυτόχρονα και το αίσθημα της απώλειας, το οποίο το παιδί γνώριζε καλύτερα από εκείνον. Προσπάθησε να θυμηθεί το όνειρό του μα δεν μπορούσε. Αυτό που είχε μείνει ήταν το συναίσθημα. Σκέφτηκε πως πιθανόν είχαν έρθει να τον προειδοποιήσουν. Για τι;"
[Κόρμακ Μακάρθι, "Ο Δρόμος"]

νο. 5: of montreal - hissing fauna, are you the destroyer?

2007-12-19T09:45:00.000+02:00

[από το graphic novel του Κρεγκ Τόμσον, "Blankets"]

νο. 6: the good, the bad & the queen

2007-12-19T09:27:00.000+02:00

"Η συνοικία εκείνη, αν και δεν απέχει δέκα βήματα από το Σύνταγμα, είναι σχεδόν εξοχική. Σπιτάκια, σπίτια και μέγαρα φαίνονταν από τώρα βυθισμένα στον ύπνο. Οι καθαροί δρόμοι ασπρολογούν ήσυχοι, έρημοι. Τα λιγοστά φανάρια λες και νυστάζουν. Κι η ώρα δεν είναι παρά μόλις εντεκάμισι. Εν' αμάξι διπλό, κλειστό, περιμένει εκεί στη διασταύρωση δύο δρόμων -ενός μικρού στενού, στριφτού, με μιας πήχης πεζοδρόμιο, που κατηφορίζει και χάνεται στο σκοτάδι, κι ενός μεγάλου, ίσιου, με δεντράκια. Όλ' η γωνία εκείνη σχηματίζεται από μαντρότοιχο, ένα μαντρότοιχο ψηλό, περιποιημένο, ασπροκίτρινο, με στολίδια και με δυο πόρτες: μια μεγάλη καγκελόπορτα στο μεγάλο δρόμο με κομψούς παραστάτες, που κρατούν απάνω πελώριες γλάστρες και μια μικρούλα ξύλινη, βαμμένη καφετιά στο στενό. [...] Ο μαντρότοιχος τριγυρίζει το μικρό κήπο με τα λιγοστά του δέντρα και με τ' ανθοστόλιστα παρτέρια του. Στο βάθος υψώνεται τ' όμορφο παλατάκι, με τετράγωνο μαρμαρένιο εξώστη, που τον κρατούνε δυο κολόνες, επίσης μαρμαρένιες, ως τα μαρμαρένια σκαλάκια της εισόδου. Το άλλο κτίριο είναι πέτρινο, σκούρο, σταχτερό, αλλά και τα λίγα του μάρμαρα μισοσκεπάζονται από ένα γίγαντα κισσό, με άφθονα λουλούδια μαβιά. "
[Γρηγορίου Ξενόπουλου, "Ο Πόλεμος, Αθηναϊκό Μυθιστόρημα"]

νο. 7: klaxons - myths of the near future

2007-12-19T09:25:00.000+02:00

[περιοδικό "Wet", Νοέμβριος/Δεκέμβριος 1981]

νο. 8: jose gonzalez - in our nature

2007-12-19T09:15:00.000+02:00

[από το graphic novel "Γκαρντούνο, στον Καιρό της Ειρήνης" του Φιλίπ Σκουαρτσόνι]

νο. 9: the shins - wincing the night away

2007-12-12T15:24:00.000+02:00

[από το graphic novel του Craig Thompson, "Carnet de Voyage"]

νο. 10: roisin murphy - overpowered

2007-12-12T14:31:00.000+02:00

"Στέκεται εκεί, δίχως να επωφελείται από κανέναν παραμορφωτικό φακό, σε ένα δωμάτιο που λιώνει από τη θέρμη των λεμονί καναπέδων και των πορφυρών τοίχων και των ριγέ κρεμ-και-πρασινων πολυθρόνων, χαμένο στη μέση του Regency, του ξενοδοχείου που μοιάζει με τούρτα γενεθλίων, γεμάτο χρυσά περιγράμματα, αγαλματάκια του θεού Έρωτα και θολίσκους στις στέγες. Δεν υπάρχει σενάριο. Δεν υπάρχει ο Μινέλλι για να ρυθμίσει τον φακό Σινεμασκόπ. Ψυχρή μπλε βροχή χτυπάει στα παράθυρα και γαρνίρει την Παρκ Άβενιου κάτω μας καθώς η Άβα Γκάρντνερ βαδίζει μεγαλοπρεπώς κατά μήκος του ροζ κλουβιού της σαν μια κομψή τίγρις. Φορά ένα γαλάζιο κασμιρένιο πουλόβερ με αναγυριστό γιακά, με σηκωμένα τα μανίκια μέχρι τους αγκώνες και μια στενή καρό μίνι φούστα και πελώρια μαύρα γυαλιά με κοκκάλινο σκελετό και είναι απολαυστικά, θεϊκά ξυπόλητη."
[από profile του Ρεξ Ριντ στην Άβα Γκάρντερ]

νο. 11: underworld - oblivion with bells

2007-12-12T14:30:00.000+02:00

"Παρακολουθήσαμε την Πρωτοχρονιά να κάνει το γύρο του κόσμου, την παράλογη μαζική υστερία του εορτασμού της χιλιετίας. […] Ακόμη κι εκείνο το βράδυ, ειδικά εκείνο το βράδυ οι άνθρωποι περίμεναν το χειρότερο, λες κι εκείνο το βράδυ δεν ήταν παρά μια τεράστια άσκηση αεράμυνας, η αναμονή για την αλυσίδα από τρομακτικές Χιροσίμες που θα συνενώσει σε μια συγχρονισμένη καταστροφή όλους τους πολιτισμούς του κόσμου. Ή τώρα ή ποτέ. Και δεν ήρθε ποτέ.
Ίσως ακριβώς αυτό να γιόρταζαν όλοι, το γεγονός ότι δεν ήρθε, οτι τώρα η τελειωτική καταστροφή δεν θα έρθει ποτέ. Ελεγχόμενη αταξία, διανθισμένη με διαλείμματα προκειμένου να πωλούνται αυτοκίνητα. Η τηλεόραση κάνοντας αυτό που ξέρει καλύτερα να κάνει: ο θόρυβος του ασήμαντου επί του τραγικού. Ο Θρίαμβος της Επιφάνειας, με την Μπάρμπαρα Ουόλτερς. Αντί για την καταστροφή των αρχαίων πόλεων, μια διεθνής έκρηξη του επιφανειακού, ένα παγκόσμιο ξέσπασμα συναισθηματισμού που όμοιό του δεν είχαν ζήσει ποτέ ούτε καν οι Αμερικανοί."
[Φίλιπ Ροθ, "Το Ζώο που Ξεψυχά"]

νο. 12: interpol - our love to admire

2007-12-09T20:32:00.000+02:00

[από το graphic novel "Cinema Panopticum", του Thomas Ott]

νο. 13: arcade fire - neon bible

2007-12-09T20:08:00.000+02:00

[Anke Feuchtenberger, από το λεύκωμα "Wenn mein Hund stirbt mach ich mir eine Jacke"]

νο. 14: rjd2 - the third hand

2007-12-09T20:04:00.000+02:00

[Τάσος Παυλόπουλος, "Λας Μενίνας", 2005 - από το λεύκωμα "Κόλο Κόλο", Kalfayan Galleries / Εκδόσεις Άγρα]

νο. 15: arctic monkeys - favourite worst nightmare

2007-12-06T21:42:00.000+02:00

"'Πες μου μερικές μπάντες,' είπα. 'Έτσι ώστε να γράψω γι' αυτές.'
Ο μεγαλύτερος ροκ δισκοκριτικός όλων των εποχών σήκωσε τα χέρια ψηλά. Το άψυχο σώμα μου αιωρήτο προς το μέρος του. Με μια φωνή όσο δυνατή όσο το σύμπαν, ο Νιλ Πόλακ είπε:
'Όχι! Ποτέ δεν θα μάθεις! Ποτέ δεν θα μάθεις! Κανείς δε νοιάζεται για τη γνώμη σου! Το ροκ δεν σου ανήκει, ούτε ανήκει σε κανέναν σαν κι εσένα! Ροκ δισκοκριτικοί του κόσμου, σάς έχω καταστρέψει! Αποποιηθείτε την ειδικότητά σας καθώς θα σας οδηγώ στην κόλαση! Οι μέρες σας στη γη τελείωσαν!'"
[Neal Pollack, "Never Mind the Pollacks"]

νο. 16: burial - untrue

2007-12-05T01:39:00.000+02:00

[από το graphic novel "Shortcomings" του Adrian Tomine]

νο. 17: von südenfed - tromatic reflexxions

2007-12-05T01:21:00.000+02:00

"Ύστερα πιάνει άλλη ιστορία κι εγώ σηκώνομαι, τα πόδια μου παραδόξως με κρατάνε και μετά περνάω απ' την πίστα, ανάμεσα σε αυτούς που κουνιούνται εκεί, προσπαθώντας να μην παραπατήσω και ταυτόχρονα να λικνίσω λίγο τους γοφούς μου, σε μια αδέξια απόπειρα να φανώ κάπως σέξι, μήπως και η άλλη με παρακολουθεί. Νιώθω ντροπαλός και άκομψος και τελείως άχρηστος μαλάκας, λες κι η προσπάθεια να διανύσω αυτά τα λίγα μέτρα εξαφάνισε, τελικά, και το ύστατο ψήγμα ενέργειας από το κορμί μου και θα σωριαστώ, εδώ, από στιγμή σε στιγμή θα 'κατεβάσω ρολά' και θα σωριαστώ για ύπνο εδώ στην πίστα, κουλουριασμένος σαν μπάλα."
[Nial Griffiths, "Κέλι + Βίκτορ"]

νο. 18: modest mouse - we were dead before the ship even sank

2007-12-03T00:28:00.000+02:00

[από το κόμικ "Art & Beauty magazine", τεύχος 1 "To Uplift & Enlighten", του Robert Crumb]

νο. 19: devendra banhart - smokey rolls down thunder canyon

2007-12-02T15:42:00.000+02:00

[σ. 7-8, περιοδικό "OZ", τεύχος 16, 1968, Λονδίνο]

νo. 20: beirut - the flying club cup

2007-12-01T01:25:00.000+02:00

[από το graphic novel της Rutu Modan, "Exit Wounds"]

πώς να εξαφανιστείς

2007-07-28T22:51:00.000+03:00

(όπως δημοσιεύεται στο Esquire Αυγούστου-Σεπτεμβρίου)

Νομίζω πως γίνομαι μίζερος, εκνευρίζομαι εύκολα. Σε ουδέτερες στιγμές είμαι θλιμμένος, αισθάνομαι αδύναμος, αδιάφορος, διαφανής, γκρινιάζω πολύ, γκρινιάζω εδώ και δύο προτάσεις. Δεν ήμουν πάντοτε έτσι, το συζητούσα τις προάλλες κάπου στα Βόρεια. Ήταν ένα από τα χαλαρά εκείνα τραπέζια με συναδέλφους που δεν είναι συνεργάτες, ούτε ανταγωνιστές, κι έτσι μπορείς να πεις αυτό που σκέφτεσαι και να σε καταλάβουν∙ με αυτούς ρισκάρεις το ελάχιστο δυνατό να σου κάνουν κάπως κάπου τη στραβή. Στο κέντρο του τραπεζιού υπήρχε ένας πύργος από ψητά λαχανικά, στηριγμένος σε κάποιο μισολιωμένο ελληνικό τυρί με ασυνήθιστο όνομα. Δεν ήταν απαραίτητο για το πιάτο, υπήρχε περισσότερο για να διαβάζεις στον κατάλογο π.χ. «μιλφέιγ ψητών λαχανικών με μαστέλο Χίου» και όχι απλά «μιλφέιγ ψητών λαχανικών» και να εντυπωσιάζονται οι βλάχοι που ανακάλυψαν το σούσι χτες προχτές.

«Δεν θέλω διακοπές, θέλω να εξαφανιστώ», ήταν η απόκρισή μου στις συνηθισμένες ερωτήσεις της εποχής «πού θα πας φέτος;». Στάθηκε ικανή να γκρεμίσει το άνωθι εδώδιμο οικοδόμημα. Το μαχαίρι και το πιρούνι κάποιου από την παρέα το διέλυσαν νευρικά στο άκουσμα της. Δυσανασχέτησα, μου φάνηκε σαν προοίμιο κάποιας «πάει-τα-έχασε-αυτός» αντίδρασης. Λάθος. Την επεξήγηση ότι μιλάω σοβαρά και ότι δεν εννοώ να αλλάξω απλά διεύθυνση και κινητό και να μην ενημερώσω τους αντιπαθείς, ακολούθησαν ενθουσιώδη επιφωνήματα επιδοκιμασίας. Ήμουν σε ένα τραπέζι με ανθρώπους που ήθελαν όλοι να εξαφανιστούν, να λουστούν με Άζαξ και να γίνουν αόρατοι. Θα μπορούσαμε να εξαφανιστούμε όλοι μαζί ενδοχομένως, να βρούμε πλαστά διαβατήρια, να φύγουμε, όπως έκανε ο Μπορν στο φινάλε της πρώτης ταινίας. Να ρίξουμε ένα φάσκελο, να τα γκρεμίσουμε όλα σαν να ήταν κανένας πύργος από κολοκυθάκια, μελιτζάνες και μανιτάρια πλευρώτους στη σχάρα, και να ξεκινήσουμε από το μηδέν. Πώς, όμως, φτάσαμε ως εδώ;

///

Δεν πίνω καφέ. Δεν μπόρεσα ποτέ μου να καταλάβω όσους πίνουν. Όση υπερένταση και να προκαλέσει η καφεΐνη στα χάμστερ και τα ινδικά χοιρίδια των εργαστηρίων, εγώ θα συνεχίσω να νομίζω ότι είναι ψυχολογικό. Σαν να πιστεύεις στον Άη Βασίλη ή στο Θεό. Πιστεύεις ότι υπάρχει αυτός που σε σώζει, σου φέρνει τα δώρα ή σε ξυπνάει. Πιστεύουν στην Καφεΐνη.

Τον τελευταίο καιρό, ήπια πολλούς καφέδες. Δεν είναι ότι χρειάστηκε να ξυπνήσω πιο πρωί, δεν αυξήθηκε η δουλειά, δεν πήρα προαγωγή, κάνω τα ίδια, ξυπνάω ίδια ώρα. Ξυπνάω κουρασμένος όμως. Τα σκεπάσματα είναι μούσκεμα, αντιπαθώ τα κλιματιστικά. Το κεφάλι μου πονάει, τα αφτιά μου βουίζουν, δεν θέλω να ξυπνήσω, δεν θέλω να κοιμηθώ. Ακούω το ξυπνητήρι και σκέφτομαι λίγο τι θα κάνω με τη μέρα μου. Δουλειά. Ξαναπέφτω. Το ξυπνητήρι είναι από εκείνα που τα ρυθμίζεις να χτυπάνε και κάμποσα λεπτά αργότερα. Στο δεύτερο χτύπημα, σκέφτομαι παραλίες και ήλιο. Ξαναπέφτω, το ξυπνητήρι δεν έχει πει το τελευταίο του ντριν. Την τρίτη φορά σηκώνομαι, «γαμιόλικο, δεν θα με αφήσεις να κοιμηθώ». Μιλάω στο ξυπνητήρι στο δεύτερο πρόσωπο. Στο κεφάλι μου τρυπάνε τέσσερα κομπρεσέρ, φτιάχνω καφέ να ξυπνήσω, τον πίνω. Δεν ξυπνάω, εκνευρίζομαι μόνο, ήμουν ήδη ξύπνιος ο μαλάκας, τρεις φορές χτύπησε το ξυπνητήρι. Τα κομπρεσέρ είναι έξι τώρα. Μπαίνω για ντους. Το ίδιο βιολί εδώ και τρεις βδομάδες.

Δεν είναι απλά ότι έχουν σφίξει οι ζέστες. Σίγουρα, οι 46 βαθμοί υπό σκιά αυτού του καλοκαιριού, αν βρίσκεσαι μακριά από τη θάλασσα, μπορούν να σε γονατίσουν και να σε κάνουν να δεις το βασιλιά των ταράνδων να σου χαμογελάει ανάποδα. Ο χειμώνας που πέρασε ήταν κουραστικός, σύμφωνοι και πάλι. Αλλά δεν είναι μόνο αυτά. Δεν είναι απλά ότι έχω αρχίσει και βαριέμαι τη δουλειά, τη ζωή, τις ίδιες διαδρομές κάθε μέρα, το σπίτι, τους φίλους, τα πάντα. Δεν είναι απλά ότι θέλω να ηρεμήσω στις διακοπές μου. Είναι όλα τα παραπάνω μαζί, νομίζω. Μάλλον, δεν ξέρω τι είναι στ' αλήθεια. Αυτό που ξέρω είναι ότι μου φαίνεται δυσβάσταχτο. Υπάρχουν κι άλλοι εκεί έξω με ίδια μυαλά, τις προάλλες τρώγαμε και μαζί.

///

Είχα διαβάσει για το burnout αυτό σε περιοδικά πιο παλιά, όμως δεν μου κάηκε και κανένα καρφί. Μη ρεαλιστικοί στόχοι, υπερβολική πίεση, η αίσθηση ότι δεν κάνεις τίποτα σημαντικό, βαριεστημάρα: Αυτά προκαλούν το burnout. Τσαρλατάνικη ποπ ψυχολογία, σαν τον ιό της αφθονίας που μας έπρηζαν πρόπερσι. Ψάχνονται να σε βγάλουν άρρωστο, να σε ξαπλώσουν στο ντιβάνι τους, να σε γδύσουν και να σου φορτώσουν τον ήδη βαρύ εγκέφαλο με ακόμα περισσότερες θεωρίες που δεν μπορείς ούτε να επιβεβαιώσεις ούτε να απορρίψεις. Κυκλοφορούν πολλά τεστ εκεί έξω, αν θέλεις να μάθεις πόσο καμμένος είσαι. Τις τελευταίες τρεις εβδομάδες έχω κάνει ένα σωρό από δ' αύτα -άλλα είναι αστεία, άλλα σοβαρά, άλλα τα βρήκα στις επίσημες σελίδες πανεπιστημίων. Σε όλα, το σκορ μου χτυπάει κόκκινο. Ωραία, λοιπόν, το έμαθα, είμαι άρρωστος αλλά η Wikipedia δεν ξέρει να μου πει πώς να το αντιμετωπίσω. Έχει διάφορα link κάτω από τις πληροφορίες, αλλά δεν μου φαίνεται κανένα της προκοπής, συνέχεια σε κάτι κακοσχεδιασμένα ερασιτεχνικά σάιτ με αστείες ταπετσαρίες και λάθος χρώματα σκουντουφλάω. Θέλω απλά διακοπές σκέφτομαι, burnout και αηδίες.

Κανονίζω ένα τετραήμερο σε κάποιο νησί, πηγαίνω. Όλα καλά. Επανέρχομαι και μέσα σε μία μέρα ο εγκέφαλός μου μοιάζει και πάλι με τον Εθνικό Δρυμό της Πάρνηθας μετά τον Ιούλιο -αποκαΐδι. Θέλω κάτι πιο δραστικό. Έτσι φτάνουμε σε εκείνο το τραπέζι της εισαγωγής, όταν κάποιος από τους φίλους, μού θύμισε εκείνο το θέμα σε κάποιο παλιό τεύχος του περιοδικού "GQ". Το διάβαζα πέρσι τέτοια εποχή σε μια παραλία των Μικρών Κυκλάδων. Ο συντάκτης είχε κλειστεί σε ένα μοναστήρι κάπου στο Νιου Μέξικο και έγραφε όλα όσα παρατηρούσε εκεί. Το είχα βρει κάπως ηλίθιο. "Τι άλλη ανοησία θα κάνουν αυτοί οι Αμερικάνοι για να εντυπωσιάσουν";

///

Ξαναδιαβάζοντας το θέμα φέτος, το βρίσκω πάλι εντυπωσιακό, αλλά για διαφορετικούς λόγους. Πέρα από το γεγονός ότι είναι καλογραμμένο και ενδιαφέρον, την περσινή μου μηδενιστική αντίδραση έχει διαδεχθεί ένα πρωτόγνωρο ενδιαφέρον, ένα έντονο γαργαλητό της διαίσθησης. Αυτό ήθελα να κάνω, να είμαι κάπου όμορφα, μόνος μεταξύ αγνώστων και να μην έχω τίποτα και κανέναν απολύτως στο κεφάλι μου. Όλοι είχαν διαβάσει το συγκεκριμένο θέμα στο τραπέζι και όλοι σκέφτηκαν ακριβώς το ίδιο. Τον ένα μήνα της άδειας να μην εισπνεύσουν ούτε ένα μιλιγραμμάριο κοσμικού/τουριστικού φρενιάσματος στη Μύκονο ή τη Σαντορίνη. Θα δεις ένα σωρό γνωστούς εκεί. Θα συνεχίσεις να βάζεις δίπλα δίπλα το ελληνικό και το λατινικό "ρο", μπορεί να αναγκαστείς να βγεις και με δυο-τρεις από δ' αύτους. Στην περίπτωση που δεν θα συναντήσεις γνωστούς σου, θα συναντήσεις τους σωσίες τους, ανθρώπους που μοιάζουν με εκείνους που βλέπεις τις τρείς εποχές που καταχρηστικά καμιά φορά ονομάζουμε χειμώνα.

Κανείς, από όσους (το νούμερο είναι διψήφιο) ρώτησα δεν λαχταράει κάτι τέτοιο. Είναι κάποιο είδος τάσης, μάλλον. Όχι από εκείνες τις τάσεις που τις επινοούν τα περιοδικά και διάφοροι σαχλοί κοινωνιολόγοι για να τις εκμεταλλευτούν και να τις γκρεμίσουν μετά δημιουργώντας εμπορεύσιμους, τεχνητούς, κοινωνικούς τριγμούς. Είναι πολύ πιο απλό, δράση-αντίδραση, προσφορά-ζήτηση. Όσο πιο πολλοί αρχίζουν να απαιτούν ακόμα περισσότερα από εσένα, τόσο κι εσύ θα αηδιάζεις και θα δυσκολεύεσαι να τους τα δώσεις, δεν είναι πυρηνική φυσική. Όσο αυξάνονται αυτοί που σε ψάχνουν, τόσο καλύτερα πρέπει να κρυφτείς. Ίσως είναι και μια απάντηση. Το στερεότυπο των "ξέφρενων" (τόσο "ειδήσεις του Σταρ" προσδιορισμός) διακοπών, εκεί που οφείλεις να γυρνοβολάς όλη τη μέρα στα καφέ, τα μαγαζιά και τις παραλίες και το βράδι στα κλαμπ (τα οποία, όπως όλοι ξέρουμε, έχουν πεθάνει) όπου θα αφήνεις τη μυρωδιά του αλκοόλ να καταλάβει το χνώτο σου, μοιάζει να μη συγκινεί πια και πολλούς που δεν είναι φοιτητές ή τριαντάρηδες Πήτερ Παν. Οπότε απομένει το έτερο μοντέλο διακοπών. Αυτές που κλείνεις το κινητό, διαλέγεις τον πιο αναπάντεχο προορισμό και τραβάς. Ακόμα και ο Ρουβίκωνας στερεύει καμιά φορά.

///

Τώρα που τα γράφω όλα αυτά βρίσκομαι στο λιμάνι με το λάπτοπ. Είναι 7 το πρωί. Δεν έχω πει σε κανέναν πού πάω. Πριν λίγο ήπια την τελευταία γουλιά καφέ της ζωής μου, θέλω να πιστεύω. Χθες το βράδι ήμουν με την ίδια παρέα και τρώγαμε πάλι μιλφέιγ λαχανικών. Θα μου λείψουν όλοι τους για αυτόν το μήνα. Δεν μου είπαν τελικά ούτε εκείνοι για πού θα κινήσουν.

Πέντε και στο Χέρι

2007-02-26T02:24:00.000+02:00

Λεσπριτία, Βεεμώθ και όποιος άλλος ενδιαφέρεται, ορίστε...

Ένα / Τον τελευταίο 1μιση χρόνο η ζωή μου έχει προσβληθεί από έναν πολύ ύπουλο ιό. Δεν ξέρω πώς τον λένε∙ στα ελληνικά σίριαλ και τα πρωινάδικα τον ονομάζουν "σουρεαλισμό" αλλά μάλλον δεν χρειάζεται να υιοθετήσω τέτοιο λεξιλόγιο. Ναι, οφείλώ να το παραδεχτώ: η ζωή μου έχει γίνει πολύ πιο ενδιαφέρουσα, όμως έχει χαθεί η ισορροπία. Το δουλεύω αυτό. Διοργανώνω γεύματα με κανονικούς ανθρώπους, παιδιά της ηλικίας μου χωρίς κάτι το "χτυπημένο" επάνω τους, χρησιμοποιώ πάντα και από άποψη μέσα μεταφοράς, μιλάω όσο περισσότερο μπορώ με ανθρώπους που, ας πούμε, δεν γίνονται σκνίπα στα μπαρ σε εβδομαδιαία βάση, δεν έχουν ακούσει τους καινούριους Bloc Party από τα τέλη του 2006 ή δεν θεωρούν έγκλημα το σερφάρισμα με Internet Explorer. Κατέληξα ότι με έναν από αυτούς θέλω να γεράσω. Δεν έχω καταφέρει τίποτα ακόμα, θα τη βρω όμως την άκρη, πού θα μου πάει.

Δύο / Είμαι συνδρομητής στον New Yorker. Το θεωρώ ευλογία για τον πλανήτη μας (και όχι μόνο για τις ΗΠΑ) που αυτό το περιοδικό ευημερεί με τη σημερινή μορφή του. Ψύχραιμο, ακριβές, συναρπαστικό. Λυπάμαι πολύ που εδώ στην Ελλάδα, θεωρούμε ποιοτικό Τύπο διάφορους γραφικούς που παθαίνουν εγκεφαλικό κάθε φορά που ο Χριστόδουλος ανοίγει το βόθρο ή ο Μπους διευρύνει τον "πόλεμο κατά της τρομοκρατίας".

Τρία / Η σχέση μου με τους γονείς μου είναι κατεστραμμένη -όσο δεν πάει. Δεν έχουμε επικοινωνήσει ποτέ, δεν έχω ούτε μια καλή ανάμνηση μαζί τους, θεωρώ ότι ήταν οι δύο πλέον ακατάλληλοι άνθρωποι να συναντηθούν, να ζευγαρώσουν και -το μέρος που με αφορά- να τεκνοποιήσουν. Δεν τους έχω πει σχετικά. Πιστεύουν ότι όλα είναι μια χαρά, ότι επικοινωνούμε, ότι μεγάλωσα εντάξει, ότι η σχέση μας είναι κανονική, ότι με καταλαβαίνουν και τους καταλαβαίνω, είναι ευχαριστημένοι. Ζηλεύω, θέλω κι εγώ να μπορώ να το κάνω αυτό.

Τέσσερα / Όταν παρακολούθησα το τρίτο X-men, ταυτίστηκα με τη Phoenix, το χαρακτήρα που είχε τεράστια δύναμη, τη μεγαλύτερη από όλους τους μεταλλαγμένους, όμως δεν ήξερε πώς να την κουμαντάρει και για ποιο σκοπό να τη χρησιμοποιήσει. Ώρες-ώρες νιώθω έτσι. Θέλω να κάνω κάτι όμορφο και μεγάλο -όχι για την υστεροφημία, ξέρω ότι μπορώ να το κανώ αλλά δεν είμαι σίγουρος αν αξίζει τον κόπο, διστάζω να ξεκινήσω. Δεν το έχω πει σε κανέναν αυτό γιατί φοβάμαι ότι θα με δουλεύουν μετά για μια ζωή.

Πέντε / Τις καθημερινές που δεν βγαίνω ή δεν κάνω σεξ, το highlight της ημέρας μου είναι αναμφισβήτητα η διαδρομή από το σπίτι στο γραφείο με μουσική στ'αυτιά. Η ώρα φτάνει για την ακρόαση ακριβώς ενός άλμπουμ και η επιλογή του είναι μείζον θέμα. Εκείνα τα 45 λεπτά που ανεβοκατεβαίνω σε τρένα και λεωφορεία ή περιμένω στους σταθμούς παρατηρώντας τους υπόλοιπους σε-λίγο επιβάτες, με το κατάλληλο σάουντρακ, η όρασή μου αποκτά μαύρες μπάρες πάνω και κάτω και νομίζω ότι ζω ταινία. Πραγματικά. Μοιάζει πολύ ηλίθιο και υπερβολικό τώρα που το ξαναδιαβάζω, όμως έτσι είναι.

Το μπαλάκι στους cutiescabs, enteka, niva, armani, beep beep, QarcQ, isobel (τη loretta την πρόλαβαν). Επίσης θέλω πολύ να πετάξω το μπαλάκι στις (απ'ότι κατάλαβα) αποχωρήσασες από το μπλόγκινγκ rainman και junky nurse. Αν σας προλαβαίνω, κορίτσια κατεβάστε πεντάδα.

nothing, just...

2006-11-25T16:07:00.000+02:00

a request

ταμπέλες

2006-09-15T11:41:00.000+03:00

Να πάτε να πνιγείτε όλοι. Μα η Νέλλη έτσι, ο Τζάστιν αλλιώς μουμπλε μουμπλε βιομηχανικές τσιχλόφουσκες. Απόψε το βράδι στο λεωφορείο κατάλαβα γιατί την εμπορική ποπ τη λένε τσιχλόφουσκα. Εννοώ, σίγουρα το είχα κάπου στο υποσυνειδητό μου, όμως γαλουχήθηκα με δασκάλους, γονείς, έντυπα, φίλους (κάποιους) και εχθρούς (άλλους) να μου εξηγούν γιατί δεν πρέπει να βουλώσω τα αυτιά μου με εκείνες τις μιαρές "τσιχλόφουσκες". Πλέον, η έκφραση είχε καθιερωθεί, είχε περάσει στο υποσυνείδητο. Τσιχλόφουσκα: Γλυκιά, τη μασάς, γεύση σαν χαρτοπετσέτα, τη φτύνεις. Εχτές το βράδι καθώς ήμουν στο τέλος μια μεγάλης διαδρομής και από το παράθυρο διαγραφόταν ένα έρημο γήπεδο μπάσκετ, τα ακουστικά του ipod εξέπεμπαν "αμαρτία". Τσιχλόφουσκα: Μαζική Ποπ;

Το "Wait for you" από τον τελευταίο δίσκο της Nelly Furtado θα έπρεπε να το έχει γράψει ένας Φοίβος με πρωτότυπες ιδέες, λιγότερο εγωισμό και υγιή σεξουαλική ζωή. Σοβαρά μιλάω. Καθώς το RnB beat μπλέκεται υπέροχα με την ψευτο-ντιριντάχτα λούπα είναι σαν να ακούς από βαθιά τη Χρύσπα ή την Έλλη Κοκκίνου να γαβγίζει κάτι για το μωρό της -για τα μάτια του, αχ αυτά τα μάτια του και τα χείλη του, αχ ναι τα χείλη. Το "Wait for you" άκουγα στο λεωφορείο, τότε που κατάλαβα "γιατί τσιχλόφουσκα" και συγχρόνως ότι η συγκεκριμένη διαλεκτική είναι μια μαλακία και μισή.

Και οι δύο σόλο δίσκοι του Τζάστιν Τίμπερλεϊκ είναι δύο εξαιρετικοί δίσκοι. Παραφουσκωμένος από αλλαζονία και παιδικό θράσος, θα σας πω ότι παραμένουν πολύ καλοί είτε τους συγκρίνεις με το "Neon Golden" των Notwist είτε με τον φετινό DJ Shadow (σύγχρονοί τους και οι δύο για να είμαστε ακριβοδίκαιοι). Η παραγωγή είναι υ-πέ-ρο-χη, τα πάντα είναι τόσο προσεγμένα που εγώ ποτέ δεν βαρέθηκα, ποτέ δεν τους έφτυσα στο πεζοδρόμιο να πατικωθούν και να μαυρίσουν. Μια τσίχλα δεν συνεχίζεις να τη μασάς τέσσερα χρόνια μετά ακόμα κι αν είναι λίγο μεγαλύτερη από ένα σουβέρ, ιριδίζει κι έχει τρύπα στη μέση, έτσι δεν είναι;

Ξεφυλλίζω την ΝΜΕ της εβδομάδας. Στο εξώφυλλο, οι Kasabian με κοιτούν με ύφος "Θα σε γαμήσω παλιοκαριόλη, θα χύσω τη σαμπάνια πάνω σου και μετά θα σου βάλω το μπουκάλι στον κώλο, να σε δω τότε αν θα λες τις εξυπναδούλες σου". Διαβάζω το story μέσα -εμετικό. Έχουν και μια στήλη όπου ρωτούν τον έναν Kasabian, ερωτήσεις για τον άλλον Kasabian, σαν αυτά που κάνουν τα πρωινάδικα όταν έχουν καλεσμένους τη Χριστίνα Παππά με τον Κλαούντιο Κολντεμπέλα ή το Θέμο Αναστασιάδη και το Βαγγέλη Περρή.
"Ποιο είναι το αγαπημένο χρώμα του Θέμου;"
"Ποια είναι η αγαπημένη γραβάτα του Κλαούντιο;"
Έχουν βγάλει και σκορ από κάτω. Ρεζίληδες.

Αν υπήρχε η αστυνομία της δυσανάλογης προβολής, οι καραγκιόζηδες της ΝΜΕ θα έσκυβαν να πιάσουν το σαπούνι αυτή τη στιγμή μπροστά από κάποιο ισπανόφωνο γομάρι. Εννοώ, πόσα μπορεί να γράψει κανεις για μια κολεγιά θορυβώδη τίποτα, όπως είναι οι Panic! At the Disco ή οι Frattelis; Ποια είναι η τσιχλόφουσκα στο κάτω-κάτω; Και δεν είναι μόνο η ΝΜΕ -είναι πολλοί, είναι παντού.

Ο δίσκος της Nelly Furtado (σε παραγωγή του Timbaland, βασικό αυτό) σου δημιουργεί στο μυαλό μια εικόνα τόσο δυνατή που θέλεις να σηκωθείς όρθιος και να χειροκροτήσεις. Ένα ρίνγκ, δύο γυναίκες. Στη μία γωνία, η Nelly, όπως την ξέρουμε, γλυκιά -κάπως πιο πρόστυχη τώρα. Και σέξι. Στην άλλη γωνία η Lilly Allen, ας πούμε ή η M.I.A (για να μη φτάσω μέχρι Κοκορόζι και λέτε μετά για τις εμμονές μου). Ας κρατήσουμε τη Λίλι. Αρχοντοβλαμμένη, θορυβώδης, ηλίθια και ατάλαντη, με κάτι τραγούδια που ακούγονται μόνο αν είσαι μορμόνος, ευνουχισμένος Elvis impersonator -μια indie Paris Hilton για να μη μακρυγορούμε. Η Νέλλη βάζει κάτω τη Λίλη και την αρχίζει στα χαστούκια, φλαπ, φεύγουν αδέσποτες, το πλήθος χειροκροτεί. "Να τελειώνουμε με την αγράμματη", το σύνθημα. "Αν θέλεις να κάνεις σουξέ, κορίτσι μου, έτσι ατάλαντη που είσαι, ας πετάξεις βυζί, ας βρεις κάποιον να σου κάνει τα μπιτ να ακούγονται κριτσανιστά και μη μας πρήζεις". Χειροκροτήματα. Whoa, Nelly!

Αν δεχτούμε ότι η εμπορική μαζική ποπ τσιχλόφουσκα είναι κάτι υπαρκτό, τότε θα ήταν οι δίσκοι της Nelly και του Τζάστιν, καμιά αντίρρηση; Έλα μου όμως που οι τελευταίοι εισπράττουν σωρηδόν κολακευτικά σχόλια από έντυπα όπως ο Guardian ή ο New Yorker. Χαζεύω το UK Chart της εβδομάδας -νούμερο ένα οι Kasabian, νούμερο εννιά η Νέλλη (μετά από αρκετές εβδομάδες), ο Τζάστιν απών (ο δίσκος δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμη, τα παραπάνω ήταν… εικασίες).

Πάμε πάλι από την αρχή. Αν είσαι mainstream ρηχός, αν τη φουσκώνεις τη Μπιγκ Μπάμπολ βρε αδερφέ, σου αρέσουν η Νέλλη και ο Τζάστιν με τους γαμάτους δίσκους. Αν είσαι indie ψαγμένος, εναλλακτικός με φράτζα μέχρι το σαγόνι, γουστάρεις Kasabian, το νούμερο ένα που δηλώνει ο ένας ότι το αγαπημένο κατοικίδιο του άλλου είναι ο σκύλος του και -τι καλά- έχει δίκιο!

Εγώ, τι είμαι τότε; Κουρασμένος, αυτό είμαι.

playlist #11

2006-08-22T22:36:00.000+03:00

Cut Chemist - A Peak in Time
Nelly Furtado - Wait for You
The Fall - Hotel Bloedel
Thom Yorke - Skip Divided
The Chills - Whole Weird World
Elefant - The Black Magic Show
The Kooks - Match Box
Kinks - Dandy
GZA & Ras Kass - Lyrical Swords
The Roots - In the Music
Peeping Tom ft. Rahzel & Dan the Automator - Mojo
Tweaker ft. Hamilton Leithauser - It’s Still Happening
The National - John's Star
Razorlight - Who Needs Love?
The Walkmen - All Hands and the Cook
Sufjan Stevens - Chicago (Multiple Personality Disorder Version)
Jurassic 5 - Future Sound
Ellen Alien & Apparat - Turbo Dreams

ενηλικίωση

2006-07-27T00:03:00.000+03:00

Χάρηκα.
Πόσος καιρός πάει από την τελευταία φορά που σε είδα;
Πολύς.
Θα με αναγνώριζες αν με έβλεπες τυχαία στο δρόμο;
Αν είχες ένα τρίτο αυτί.
Τι εννοείς;
Τώρα, όλα φαίνονται τόσο κανονικά επάνω σου. Θα μπορούσες να είσαι ο οποιοσδήποτε, γιατί να σε θυμάμαι;
Εγώ σε θυμάμαι.
Η ανταπόδοση είναι ένδειξη μικροπρέπειας. Και γεννήτρια παρεξηγήσεων.
Άρχισες τις εξυπνάδες, σαλτιμπάγκε;
Είναι κάτι που ξέρω να κάνω τέλεια. Ξέρω τέλεια, επίσης, να δείχνω ο πιο "δήθεν" τριγύρω. Α, και λέω τέλεια ψέματα -στιλάτα ψέματα. Θεέ μου, θα έπρεπε να πληρώνομαι περισσότερα με τόσα προσόντα.
Δεν έχεις καλή μνήμη, όμως.
Δεν έχω μνήμη. Τι έλεγες;
Προσπαθείς να μου χρυσώσεις το χάπι, αυτό κάνεις. "Δε σε θυμάμαι", "Δεν έχω μνήμη". Κοπρίτη…
Έχεις αρχίσει να χάνεις την ψυχραιμία σου, πιστεύω. Θυμάμαι πριν μερικά χρόνια είχα πάει για κάμπινγκ με ένα φίλο που τώρα είναι νεκρός. Το βλέμμα του όταν ξύπνησε και με είδε πάνω απ' το κεφάλι του να κρατάω ένα τσεκούρι… Ακριβώς αυτό το βλέμμα έχεις τώρα.
Ξύλα για φωτιά στην παραλία;
Η τελευταία φορά που είδε τσεκούρι. Μη θορυβείσαι, ήταν σκηνοθετημένο ατύχημα. Εδώ γύρω έχει περαστικούς.
Οι περαστικοί είναι τα δέντρα της μοντέρνας εποχής.
Ενδιαφέρουσα θεωρία. Κι αν δε ζουν όλοι τους το σήμερα, όμως;
Η ζωή χωρίς ρίσκο είναι σαν να φασκιώνεις το πουλί σου. Όπως κάνουν οι Εβραίοι.
Οι Εβραίοι, δε φασκιώνουν το πουλί τους. Κόβουν τα πετσάκια.
Είσαι αφελής. Δεν καταλαβαίνεις ότι ο σκοπός της παραβολής μου δεν είναι να μάθεις Ανατομία;
Θεολογία.
Οτιδήποτε ναρκώνει τους Εβραίους πριν πετσοκόψουν τα καβλιά τους, κόπανε.
Και ο σκοπός;
Η επίδειξη.
Μαθαίνεις γρήγορα.
Ψωνίζεσαι εύκολα.
Θα σε χαιρετήσω, φίλε μου, είσαι ασφαλής πια. Εις το επανειδείν, υπήρξες ευχάριστη παρέα.
Η ανταπόδοση είναι ένδειξη μικροπρέπειας.
Μαθαίνεις όντως γρήγορα.

New Look

2006-07-26T12:14:00.000+03:00

Ξύπνησα πρωί σήμερα και είπα ν'αλλάξω το template. Χόουπ γιου λάικ.

myspace

2006-07-24T19:22:00.000+03:00

friends, anyone?

ευσεβείς πόθοι

2006-07-19T23:44:00.000+03:00

Κάτι με τα αεροπορικά μπορούμε να κάνουμε; Πολλά λεφτά, ω Κάρολε.

στου bellamy το ουζερί

2006-07-19T01:38:00.000+03:00

"Τι πάθατε όλοι ξαφνικά με τους Muse;"
Τρεις στην ίδια παρέα, ήμαστε ενθουσιασμένοι με το νέο δίσκο, έναν καλό δίσκο που ήρθε από το πουθενά. Ο τέταρτος είχε την απορία.
Θα σου πω εγώ τι έχουν πάθει όλοι με τους Muse, φίλε. Τώρα που το τζιν, το τόνικ και το λεμόνι στο ίδιο ποτήρι λειτουργούν κάπως σαν λιπαντικά στην έμφυτη τάση που έχω να μαζεύω άχρηστες πληροφορίες και να τις τακτοποιώ σε κουτάκια, τώρα πρέπει να σ' τα πω. Οι Muse είναι εύκολη περίπτωση, εύκολη να την ερμηνεύσεις, προσφέρονται επίσης για σημειολογία. Βλέπεις, οι Muse δεν είναι από τις μπάντες εκείνες με ταλέντο σπινθηροβόλο, "έτοιμο", να βγάζει μάτι. Δεν είναι από τα πιτσιρίκια που όταν πρωτο-κλωτσήσουν μπάλα, θα πεις "έτοιμοι για τα σαλόνια, στείλ' τους στον ατζέντη". Είναι από τα πιτσιρίκια που τους αρέσει η μπάλα, μπαίνουν στο γήπεδο και προπονούνται όλη μέρα, όλη μέρα, ιδρώνουν, ξεσκίζονται, τρέχουν πέρα-δώθε μέχρι να καυλώσουν οι τετρακέφαλοι.
Ξέρουν κιθάρα, ξέρουν ότι το κατέχουν αυτό το κραυγαλέο στιλάκι με τα space ξεσπάσματα, το κάπως γαμάτε-γιατί-χανόμαστε, με τις κραυγές, τα δακρύβρεχτα λογάκια. Λίγο Τομ Γιορκ, λίγο Μπόνο, λίγο πολιτικό, λίγο brit, αυτό. Ξέρουν ότι για όσο θα παίζουν μπάλα εκεί τριγύρω, θα βρίσκουν εταιρία να τους κόβει cd και να τους δίνει χρόνια. Και δεν ήταν κακοί. Ωστόσο, έρχεται μια εποχή που η προπόνηση σε κάνει δυνατό, πιο δυνατό και το ταλέντο διογκώνεται, φουσκώνει σαν κέικ, μέχρι να το δουν όλοι, όλοι. Είναι η εποχή που ο γυμνασμένος θα νικήσει τον ταλαντούχο στα πέναλτι, γιατί ο ταλαντούχος ήξερε ότι πάντα το ταλέντο του θα τον ξελασπώνει. Όμως το ταλέντο εξαντλείται, αργά ή γρήγορα, αν δεν το γυμνάσεις, συρρικνώνεται, ξεθυμαίνει.
Στην εποχή που τα γκρουπ που ξεκινούσαν μαζί τους έχουν διαλυθεί, γαμάνε όσες γκρούπις προλαβαίνει ν' αρπάξει ο κώλος τους, έχουν στραφεί στη νεο-ψυχεδελική electro-folk, αποφασίζουν ότι θέλουν να σώσουν τον πλανήτη, οι Muse έκαναν κάτι παραγωγικό. Κυκλοφόρησαν τον καλύτερο δίσκο της καριέρας τους. Έναν δίσκο που αν ήταν ντεμπούτο, θα μιλούσαμε για πολλά υποσχ… μπλα μπλα μπλα σ' αυτόν το γκροτέσκο τόνο με τις εξυπναδούλες που αγαπούν οι ντόπιοι δισκοκριτικοί.
Και τώρα, οι κριτικοί (και ντόπιοι) που τότε τους χλεύαζαν, τους συμπαθούν σιγά σιγά. Η εταιρία τους δίνει λεφτά για το cult έπος του προηγούμενου ποστ. Τα ασχημόπαπα που κουράστηκαν τα απωθημένα και τις συγκρίσεις, γίνονται (γκαγκάν γκαγκάν) σούπερ γκρουπ.

(ποτέ δε φανταζόμουν ότι θα έγραφα τόσα πολλά για τους Muse, ούτε καν όταν άκουσα το νέο δίσκο, δεν ξέρω τι μ' έπιασε βραδιάτικο)

LOL

2006-07-18T12:30:00.000+03:00

επιτέλους

2006-07-07T16:39:00.000+03:00

αυτοί οι άνθρωποι έμαθαν να κάνουν εξωτερική πολιτική

μάξίμό πάρκ

2006-07-07T00:59:00.000+03:00

Είναι η πλέον ακατάλληλη στιγμή.
Οι αέρηδες των προηγούμενων ημερών έχουν κοπάσει. Ξανά ζέστη.
Αυτός ο ελαφρύς ιδρώτας επέστρεψε, ίσα για τη γλίτσα.
Κι εγώ αποφάσισα να ξανακούσω το δίσκο των Maximo Park: Αδικημένοι.
Ποπ με την ετικέτα της Warp επάνω. Ε, και; Αυτοί φταίνε; Η Warp "φταίει".
Τους αδίκησα τότε. Για εξιλέωση θα ακούσω 100 φορές το "I Want You to Stay".
Ωραία τιμωρία διάλεξα.
100 φορές "Can you remember what we had? / … / You're always my reminder".
100 βουρδουλιές στον εγκέφαλο.
"Συγχαρητήρια, ματώσατε"

(έγινα κι εγώ ένα πληγωμένο σπουργιτάκι των blog. Φευ!)

Ο Βύρων Πολύδωρας είναι ζεν*

2006-06-09T15:10:00.000+03:00

Ο Βύρων Πολύδωρας για τις απαγωγές των Πακιστανών: «Οι Πακιστανοί επιδίδονται στο σπορ να απαγάγει ο ένας τον άλλον»

Ο Βύρων Πολύδωρας για τους αφους Παλαιοκώστα: «Τους καλώ ευθέως και επισήμως να παραδοθούν. Εμείς ποτέ δεν θα τους δούμε ως θήραμα. Θα κάνουμε ασφαλή σύλληψη»

Ο Βύρων Πολύδωρας για τη σωτηρία του πλανήτη: «Οι κακοποιοί θα χάσουν αργά ή γρήγορα. Ο νόμος, το δίκαιο και η ηθική θα νικήσουν»

Νομίζω ανταγωνίζεται ευθέως το Νίκο Καρβέλα.

*δεν ξέρω τι σημαίνει ζεν

...

2006-05-23T00:16:00.000+03:00

Αν είναι να εκνευριστείς, θα εκνευριστείς: Αξίωμα. Μπορεί να σε εκνευρίσει μια λάθος διατυπωμένη πρόταση, η Άννα Βίσση, ένα ηλίθιο κομπρεσέρ που επιμένει εδώ και καιρό να πιάνει δουλειά από τα χαράματα, το νερό που είναι κομμένο, ένα μισητό μπαρ που δε διαθέτει Beefeater, η δήλωση του Στέλιου Μάινα για τη Eurovision ("…με σουβλάκια και κρασάκι…"), ένα email που δεν έρχεται, ο Kosmos 93.6, ένας ξανθός κουφιοκέφαλος, οτιδήποτε.
Και σ' αυτήν την κατάσταση το χειρότερο πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να μπεις σε ένα ταξί. Φίλε μου, οι ταξιτζήδες είναι μαλάκες: Αξίωμα;
Οι ακτίνες του ήλιου ήταν πλάγιες και εμφανώς εξασθενημένες, έτσι ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι όλη τη μέρα, η ζέστη του μεσημεριού είχε υποχωρήσει, φυσούσε τόσο ώστε να μην καταστραφεί η αίσθηση του καλοκαιριού και ο συγκεκριμένος δεν ήταν. Για την ακρίβεια, δεν κατάλαβα αν ήταν ή όχι. Ήταν σιωπηλός. Και αυτό μαζί με το ταξίμετρο που φαινόταν να χρεώνει κανονικά και το γεγονός ότι επέλεξε από μόνος του το συντομότερο δρόμο στάθηκε αρκετό. Κάπως έτσι, κάνοντας τη γνωστή διαδρομή, χάζευα τα mind-blowing γκραφίτι του Pete γύρω από την Κηφισίας κάτω από τον χειρουργικά σωστό φωτισμό, τα αυτοκίνητα δίπλα που ήταν ακριβώς όσα έπρεπε και το αυτόματο πότισμα που πιτσίλιζε τη χλωρίδα του δρόμου αντί για αυτή της νησίδας. Όλα αυτά ενώ το ραδιόφωνο εξέπεμπε σχόλια κάποιου ραδιοφωνικού παραγωγού (όχι για τον καιρό) τα οποία προσυπέγραφα ακέραια, ανάμεσα σε κομμάτια των System of a Down και της Nina Simone -χωρίς κανέναν κάγκουρο dj να βιάζει την τελευταία. Τότε συνειδητοποίησα ότι ακούμε το νούμερο ένα ραδιόφωνο σε ακροαματικότητες· πανελλαδικά (νομίζω). Και κάπως ηρέμησα.

από το www.famestory.gr

2006-04-09T18:15:00.000+03:00

"Κόψε τις φαβορίτες" (ημέρα: 48 ώρα:16:53)

Tο σπίτι είχε γεμίσει από τις μελωδικές φωνές των σπουδαστών, οι οποίοι ενώ κάθονταν στην κουζίνα τραγουδούσαν και "γρατζουνούσαν" τις κιθάρες τους, για να περάσει η ώρα κάπως ευχάριστα.

Κάποια στιγμή, ο Στάθης σταμάτησε το τραγούδι και απευθυνόμενος στον Λεωνίδα του είπε: "Γιατί δεν κόβεις τις φαβορίτες σου;", για να του απαντήσει ότι δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση και πως του ίδιου του αρέσουν πάρα πολύ, για να τις κόψει.

Τότε, ο Στάθης του απάντησε πως καλό θα ήταν να πιάσει μόνος του το ξυράφι, γιατί ούτως ή άλλως, κάποιος θα το κάνει. Αλλά και πάλι, ο Λεωνίδας ήταν κάθετος και κατηγορηματικός, πως δεν θα αφήσει κανέναν να του κόψει τις φαβορίτες του.

Βλέποντας την αντίδραση του 24χρονου, ο Στάθης δεν συνέχισε να του μιλά για αυτό το ζήτημα, καθώς από ότι φάνηκε ήταν κάτι που ο Λεωνίδας ήταν ρητός και κατηγορηματικός στην άποψη του και κατ επέκταση στην άρνηση του.

oh...

2006-03-25T14:40:00.000+02:00

καιρός ήταν να μπούμε σε ανοιξιάτικο mode.

note to self: Να Σώσω Τον Κόσμο

2006-02-16T01:22:00.000+02:00

"Ίσως θα έπρεπε να χαλαρώσεις, εντάξει; Κανείς δεν περιμένει από εσένα να είσαι τέλειος -κι αν κάποιος το κάνει αυτό γίνεται γελοίος. Μάθε να σταματάς στα όριά σου και δώσε τον δικό σου ορισμό στην επιτυχία."

Αυτά μου γράφει να προσέξω κάποιο net ωροσκόπιο για το Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2006. Δεν θα παραξενευόμουν όμως εάν μου τα έγραφε εχθές ή προχθές ή πέρυσι τέτοια εποχή ή ακόμα πέρυσι άλλη εποχή. Ή πρόπερσι. Ή πριν πέντε χρόνια. Ή πριν δέκα χρόνια -κατάλαβες. Επίσης δεν θα παραξενευόμουν εάν όλα αυτά αναφέρονταν και στα υπόλοιπα 3 δις κατοίκων αυτού του πλανήτη (τόσοι δεν είμαστε;). Ή αν ακριβώς τα ίδια λόγια μου τα έλεγε κάποιος φίλος και όχι η "επιστήμη" -οι περισσότεροι αστρολόγοι, βλέπεις, θεωρούν πως η αστρολογία είναι κάποια επιστήμη που έχει αργήσει να αναγνωριστεί από τον στρυφνό, αγάμητο επιστημονικό κόσμο.

Κάνετε λάθος, δεν πρόκειται να σας αρχίσω τις μαλακίες για τους αφελείς που πιστεύουν στα ζώδια, ότι τα ζώδια είναι μια απάτη και ότι η Ολυμπία Καντούνη είναι κομπογιανίτισσα. "Ηρεμία, σύνεση, ορθολογισμός", όπως θα έλεγε και η ίδια σε μία από τις 3-word, θρυλικές προβλέψεις της. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως ένα καλό, ειδικά μελετημένο, έξτρα ευέλικτο, σούπερ αποτελεσματικό, πλύνε-βάλε καθημερινό ωροσκόπιο θα μπορούσε να είναι κάλλιστα το κλειδί της ευτυχίας.

Σκέψου τι απερίσκεπτοι κρετίνοι που είμαστε εμείς οι άνθρωποι! Ξοδεύουμε λεφτά για να αγοράσουμε ηλίθια ημερολόγια τοίχου με στιχάκια πίσω από την κάθε ημέρα. Ή ημερολόγια-λεξικά που για κάθε μέρα έχουν και μια δύσκολη λέξη -η αλήθεια είναι ότι τέτοιο λεξικό δεν έχω δει ποτέ, αλλά είχα ακούσει σε ένα επισόδειο του Friends το Ρος με τη Φοίβη να συζητούν γι' αυτό, πράγμα που το καθιστά απτή πραγματικότητα. Ακόμα υπάρχουν τα ημερολόγια που δίνουν δώρο τα περιοδικά στο τεύχος Δεκεμβρίου, αυτά που σε κάθε μήνα έχουν και κάποια γκόμενα που μυστηριωδώς ποτέ δεν μπορείς να θυμηθείς το όνομά της. Αν είσαι δε, τελείως ηλίθιος μπορεί να αγοράζεις και το ημερολόγιο κάποιου Αγίου υπέρ της αποπεράτωσης, ξέρεις. Υπάρχουν ένα κάρο ημερολόγια τείχου και το ξέρεις -μην το αναλύσουμε τώρα.

Εκεί που θέλω να φέρω το πράγμα είναι στη δημιουργία ενός νέου είδους ημερολογίων το οποίο νομίζω θα κάνει θραύση και γι' αυτό μην τολμήσει κανένας μπάσταρδος να μου κλέψει την ιδέα. Αυτό το ημερολόγιο θα το ονομάσω "Το Ετήσιο Ωροσκόπιο της Ισορροπίας". Πίσω από κάθε ημέρα θα υπάρχει και μία "αστρολογική πρόβλεψη" για την ημέρα αυτή. Θα βγει σε δώδεκα διαφορετικές εκδόσεις (δώδεκα δεν είναι τα ζώδια; οι πιο σχετικοί βοηθείστε με…) και έτσι θα τρέχουν στην αρχή κάθε χρονιάς να το αγοράσουν ολοι όσοι πιστεύουν στα ζώδια και τις προβλέψεις, που είναι λίγο-πολύ όλόκληρος ο δυτικός κόσμος. Οι άλλοι, βλεπετε, έχουν διαφορετικές δεισιδαιμονίες να τους ταλαιπωρούν, πολύ λιγότερο οργανωμένες. Και έτσι ολόκληρος ο δυτικός κόσμος, έχοντας κατά νου τις δικές μου προβλέψεις θα κινείται στο ρυθμό που θα του δίνω. Και μαζί του κι ο υπόλοιπος κόσμος, που ας θεωρήσουμε για την οικονομία του κειμένου πως χοντρικά εξαρτάται από τη Δύση.

Η μαγκιά όμως θα είναι στις προβλέψεις, τις οποίες και δεν θα χρησιμοποιήσω για κακό, όπως πιθανόν να πίστευε κάποιος που με γνωρίζει. Θα τις έχω φτιάξει όλες εγώ και δεν θα έχουν καμία απολύτως σχέση με τις κινήσεις των πλανητών -ποιος δίνει δεκάρα γι' αυτές τις άχρηστες, αιωρούμενες, άμορφες μάζες μετάλλων και πετρωμάτων που αγαπά να επισκέπτεται ο Obi-Wan Kenobi; Θα τις φτιάξω έτσι ώστε ο καθένας να ζει μια ισορροπημένη ζωή. Για παράδειγμα, για να τη σπάσω στους εκνευριστικούς επιβάτες του μετρό, που δεκαπέντε γαμημένες ανακοινώσεις μετά, επιμένουν να στέκονται ακίνητοι στα αριστερά της κοιλιόμενης σκάλας, θα γράφω ανά τακτά χρονικά διαστήματα σε όλα τα ζώδια "Ακολούθησε για πάντα όλες τις οδηγίες που σου δίνουν σήμερα. Ακόμα και το πώς θα ανεβαίνεις τις κυλιόμενες σκάλες εχει σημασία. Κάθε φορά που κάποιος σου λέει να κάνεις κάτι, το σύμπαν σου στέλνει τα χαιρετίσματά του". Κι έτσι ο φίλος μας θα θεωρήσει ότι τη συγκεκριμένη στιγμή ο Κρόνος κερδίζει στην πόκα τον Ερμή και επομένως, εάν κάτσει και κλείσει όποιον έχει κάνει τη μαλακία να βιάζεται μέσα στο Αττικό Μετρό, το δαιμόνιο μοτέρ των κυλιόμενων, στην καλύτερη περίπτωση, θα του ρουφήξει το παντελόνι κι αυτός θα γίνει ρόμπα, αφού όλοι θα δουν το κατουρημένο του σώβρακο, αν φοράει.

Αυτό ήταν ένα απλοϊκό παράδειγμα. Η αλήθεια είναι ότι θα έχω πολύ περισσότερα πράγματα να διαπραγματευτώ. Hello!?!, μιλάμε για τη σωτηρία του κόσμου, δεν μπορώ να είμαι επιπόλαιος! Οι συνιστώσες είναι πολλές και μιλάμε για ένα εξαίσια περίπλοκο γραμμικό σύστημα τοποθετημένο σε χώρο πολλών διαστάσεων. Νομίζω, ωστόσο, πως μπορώ να τα καταφέρω και να βγάλω την ανθρωπότητα ασπροπρόσωπη.

Κάποιος εξυπνάκιας σκεπτικιστής, σ'αυτό το σημείο θα ρωτούσε "και τι σε κάνει τόσο σίγουρο ότι όλοι πρόκειται να ακολουθήσουν τις συμβουλές σου;". Φίλε μου, θα απαντούσα, ακόμα και ο πιο ορκισμένος άθεος Δανός εκδότης που αρέσκεται να δημοσιεύει διασκεδαστικά σκίτσα με τον Μωάμεθ ντυμένο πιερότο, σίγουρα έχει τον παραμικρό μεταφυσικό προβληματισμό. Κι επειδή θεωρεί τον εαυτό του πολύ μάγκα για να τον διοχετεύσει σε κάποια θρησκεία την οποία θα πρέπει να πάρει στα σοβαρά και να ακολουθεί ψιλο-πιστά το απαιτητικό τελετουργικό της, τη διώχνει όλη ψελλίζοντας κάθε φορά που του χαλάει το pc "Πάλι μας τσάκισε ο ανάδρομος". Πέρα όμως και από αυτό, με καλομελετημένο προγραμματισμό και εντατική παρακολούθηση της στατιστικά μέσης δυτικής ζωής -που παρουσιάζει ολοένα και μικρότερη διασπορά καθώς περνούν τα χρόνια- θα μπορέσει να βρεθεί ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο, που θα το μετατρέψω σε συμβουλές. Και θα το ενσωματώσω στις προβλέψεις. Πράγμα που θα κάνει τους αναγνώστες του υπέροχου αυτού ημερολογίου ευτυχισμένους, άρα και λιγότερο καταπιεστικούς. Χα!

Έχω παρατηρήσει, για παράδειγμα, ότι πολλές αποφάσεις για πόλεμο έχουν παρθεί φθινόπωρο. Ώστε να ακολουθήσει ο χειμώνας με ενστάσεις και όλο το διπλωματικό τσίρκο να προσπαθεί να αποτρέψει τον πόλεμο και ο πόλεμος να ξεκινήσει, το αργότερο, άνοιξη. Αν κάποιος γράψει στην πρόβλεψη εκείνης της εποχής για το ζώδιο του Αμερικανού Προέδρου φερ' ειπείν "Δεν είναι μια καλή περίοδος για τα επαγγελματικά σου, μην κάνεις τολμηρές κινήσεις. Επικέντρωσε στον ερωτικό τομέα, έρχονται νέες γνωριμίες", θα ήταν ΟΚ. Καθώς κανείς μεθυσμένος τραβολογιέται στις δεξιώσεις καμακώνοντας ρεπουμπλικάνες κότες, πού να βρεθεί καιρός να βομβαρδίστει το Ιράκ;

Έτσι έχουν τα πράγματα. Ο πλανήτης μοιάζει να κυβερνάται από έναν κακό αστρολόγο και αυτό πρόκειται να αλλάξει οσονούπω. Αυτό που μου μένει να βρω είναι μια φαντεζί στολή για να γουστάρουν τα γκομενάκια. Και μια μπέρτα.

(και για να μην αρχίσετε εσείς οι σχολιαστές πάλι τα "περαστικά", "σε καταλαβαίνω" και τέτοια, σας λέω εξ' αρχής ότι το κείμενο είναι fiction)

στο βίντεο...

2006-02-15T22:55:00.000+02:00

...του "You Have Killed Me" ο Morrissey θα παίζει τον διαγώνιζόμενο στη Eurovision. Καιρός ήταν να ανακαλύψει το Moz και ο Θοδωρής Ρακιντζής.

somebody stop me

2006-01-26T15:18:00.000+02:00

Θυμάμαι ένα τραγούδι του Morrissey (και αξίζω εκατό βουρδουλιές που δεν μπορώ να θυμηθώ τον τίτλο του - νομίζω είναι από το 'Kill Uncle' - πενήντα βουρδουλιές) όπου η Ανυπέρβλητη Εξοχότητά Του προς το τέλος επαναλαμβάνει "stop me from thinking all the time". Αυτό έχω πάθει τον τελευταίο καιρό, φίλοι μου, σκέφτομαι όλη την ώρα και νομίζω πως αυτό με εξαντλεί. Πίνω καφέ με μερικούς φίλους, και καθώς ρουφάω μερικές γουλιές σοκολάτας (άρα δεν πίνω καφέ, πίνω σοκολάτα -όπως το συνηθίζω) σκέφτομαι μυριάδες "άκυρα" πράγματα. Κάποιος προπέτης θα έλεγε πως απλά είμαι τύπος αγχώδης και πολυάσχολος. Δεν είμαι τίποτα από τα δύο -και το έχω πληρώσει. Και να πείτε αυτού του προπέτη να μαζέψει τον μικρό ξερόλα Φρόιντ που υποθάλπτει στα σπλάχνα του.

Για να καταλάβετε τι μου συμβαίνει, θα σας δώσω ένα παράδειγμα: Κάθομαι κάπου και βλέπω έναν σκουρόχρωμο κύριο να περνάει. Σκέφτομαι ότι ίσως είναι Ινδός ή ακόμα και Πακιστανός. Μετά σκέφτομαι ότι μάλλον είναι Πακιστανός. Κι έτσι μου έρχεται στο μυαλό το θέμα με τις απαγωγές Πακιστανών που έχει προκύψει εσχάτως. Αμέσως σκέφτομαι τον Γιώργο (or whatever) Βουλγαράκη και τη συζήτηση που γίνεται για τον επικείμενο ανασχηματισμό. Αλλά, βέβαια, συνέρχομαι μετά. Πώς μπορεί μια χιονισμένη μέρα σαν κι αυτή, από τον καναπέ ενός γλυκούλικου café να φέρνω στο νου μου καλοπληρωμένους δημοσιοσχεσίτες, όπως είναι οι υπουργοί; Έτσι, κάνω μια γρήγορη ντρίμπλα στη σκέψη μου και αναρωτιέμαι τι άλλες έννοιες θα μπορούσε να πάρει η λέξη ανασχηματισμός. Ας πούμε, η σερβιτόρα που τώρα τακτοποιεί τις καρέκλες δίπλα, αφού έφυγαν οι πελάτες που κάθονταν εκεί, κάνει κι αυτή τον δικό της μικρό ανασχηματισμό; Και μιας και μιλήσαμε για τη σερβιτόρα την παρατηρώ λίγο παραπάνω από το σύνηθες. Μα ναι, είναι κοντά στα 27-28 -μεγάλη. Άραγε για πόσο θα μπορεί να είναι ακόμα σερβιτόρα; Το σερβιτορηλίκι είναι "επάγγελμα με ημερομηνία λήξης", που λένε και τα μοντέλα. Αλήθεια, όλα αυτά τα επαγγέλματα (σερβιτόροι, σερβιτόρες, μπαργούμεν, μπαρμέν, κλπ.) δε βρίσκετε ότι πολλές φορές είναι ένα είδος πορνείας με χαμηλά ή χωρίς καθόλου λιπαρά; Και δεν το λέω με ηθικοπλαστική διάθεση -ούτε καν σε τόνο επικριτικό. Εννοώ ότι πληρώνονται πιο πολύ για την εμφάνιση τους και την αύρα που αυτή δίνει στη συναναστροφή μαζί τους παρά για την ουσιαστική υπηρεσία που προσφέρουν -το σερβίρισμα. Και πάλι, όμως, θυμάμαι πριν λίγο καιρό, όταν είχα πάει σε μια ντισκοτέκ (έτσι ακριβώς -γραμμένη με ελληνικά ορνιθοσκαλίσματα και εκστομισμένη με ελληνικότατη έως -ιδανικά- τούρκικη προφορά) όπου μπαργούμαν ήταν κάποια πενηντάρα κυρία που έμοιαζε με μια μαντάμ Παρί που έχει χλαπακιάσει μερικές εκατοντάδες μιλιγκραμ λαχταριστού Hypnostedon. Δεν ξέρω ακριβώς βέβαια ποια είναι η συμπεριφορά του Hypnostedon ως χάπι, αλλά μου αρέσει πολύ ως όνομα. Και από το όνομα του καταλαβαίνω ότι σχετίζεται με υπνηλία-ύπνο. Βέβαια! Ύπνος. Χτες πάλι δύο η ώρα κοιμήθηκα. Δεν πήγα πουθενά, ήμουν αποκλεισμένος. Μάλλον το βιολογικό μου ρολόι, όμως, είναι τόσο ξεκούρδιστο που αρνείται πεισματικά να με αφήσει να γλαρώσω νωρίτερα. Αλήθεια, αυτό το βιολογικό ρολόι υπάρχει; Θυμάμαι, σε ένα περιοδικό που δούλευα παλιότερα, είχαμε κάνει ένα θέμα για κάποιον τύπο που, λέει, συνήθισε ο οργανισμός του τις καταχρήσεις σε αλκόολ και ναρκωτικά και αν τα σταματούσε θα κατέρεε. Αλλά μάλλον fiction ήταν. Φτου, ρε πούστη μου, ακόμα να διαβάσω την 'Αείπολη' του Clive Barker... Καταλαβαίνεις. Μπορώ να συνεχίσω έτσι μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία.

Τελευταία, αυτό το πράγμα μου συμβαίνει κάθε μέρα - όλη μέρα. Είτε μιλάω με άλλους για τρέχοντα θέματα, είτε απλά κάθομαι σπίτι μου. Η σκέψη μου μοιάζει με ένα τεράστιο μπερδεμένο rollercoaster που διανύει άχρηστες πληροφορίες-ράγες και έχει να τερματίσει μήνες. Ταξιδεύω με μια ταπεινή υπερτιμημένη μάρκα -το μυαλό μου. Νιώθω τα θέματα να ξεπετιούνται στο κεφάλι μου με την ίδια συχνότητα που ανάβουν οι γλόμποι πάνω από αυτό του Κύρου Γρανάζη στις σελίδες με τις ιστορίες του Σκρουτζ Μακ Ντακ. Αλήθεια υπήρξε ποτέ περιοδικό "Σκρουτζ" ή αυτό το αντιπαθές τσιγκουνόπαπο ζούσε πάντα στη σκιά του Μίκυ και του Ντόναλντ; Να, βλέπεις; Πάλι μου συμβαίνει, ξεφεύγω. Down, boy!

Θυμάμαι, τις προάλλες που συζητούσα με έναν καλό φίλο. Δε θυμάμαι ακριβώς για ποιο θέμα συζητούσα, δεν έχει σημασία και δεν νομίζω να ήταν μόνάχα ένα θέμα. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι με εκείνον η συζήτηση είναι απολαυστική. Καλός ακροατής, πνευματώδης συνομιλητής και αυθεντικά έξυπνος. Όχι με τον τρόπο που εννοούμε την εξυπνάδα όταν θέλουμε να κάνουμε κάποιο κομπλιμέντο. Έξυπνος, ώστε να λύσει τη μαλακία του Goldbachπωςτονλενετελοςπάντων. Και είχαμε πέσει μαζί σε μια απολαυστική, ακόμα περισσότερο κι από αυτές του Dj Shadow ή του RJD2, λούπα συνειρμών, εξομολογήσεων και πολύ εξειδικευμένων (με εμάς ως ομάδα στόχευσης, φυσικά) εξωτερικών ερεθισμάτων. Για τέσσερις γαμημένες ώρες! Τι να σας πω... Ήταν σαν να έκανα εξαιρετικής ποιότητας τσαμπουκαλεμένο σεξ ή εξίσου εξαιρετικής ποιότητας ναρκωτικά.

Είναι, άραγε, η αβίαστη, συνειρμική σκέψη το νέο μου ναρκωτικό; Θα μπορούσε, δεδομένου ότι για μένα η περίοδος της "καύλας" έχει πια περάσει. Τώρα, είμαι στην αναπόφευκτη φάση της κατάπτωσης. Δεν μπορώ να σταματήσω να "παίρνω". Και δε νιώθω και καμιά ευχαρίστηση από πάνω. Απλά σφαδάζω κάτω από τη βάσσανο του αχανούς προβληματισμού (έκφραση "Νταλάρας"). Έχω γίνει ένα θλιβερό τζάνκι της αερολογίας ή τελος πάντων της… αεροσκεψίας ή όπως θες πες το -αυτό.

Πάει ένας χρόνος από τότε που διάβασα για τη "Μέθοδο Δημιουργικής Σκέψης 'Po' (Πο)". Αν κατάλαβα καλά, σύμφωνα με τη μέθοδο αυτή, για να βρεις ιδέες, σκέφτεσαι τυχαίες λέξεις (ή ανοίγεις ένα λεξικό σε μια τυχαία σελίδα) και κάνεις τους συνειρμούς σου. Κρατάς αυτούς που σε βολεύουν και μαστιγώνεις τη σκέψη σου στο ρυθμό που σου υπαγορεύουν κάτι περίεργα διαγράμματα που έπρεπε να αγοράσεις το βιβλίο για να τα δεις. Έτσι, φτάνεις στην τελική ιδέα που έψαχνες έχοντας τιθασσεύσει τη φαντασία σου. Νομίζω ότι αν αυτό το πράγμα δουλεύει, θα πρέπει κάποιος παλιοκαριόλης, που θέλει να χεστεί στο τάλιρο με ξένα κόλυβα, να μου προσφέρει μια δουλειά ώστε όλη αυτή η σκατοκατάσταση τουλάχιστον να εξαργυρωθεί κάπως.

Ας αφήσουμε, όμως, το θέμα του χρήματος στον ευλογημένο από "Louis Vuitton" γερασμένους μπάσταρδους κόσμο του. Εμείς, ως γνωστόν, είμαστε "υπεράνω" για όσο καιρό έχουμε ψιλά να πληρώσουμε το ταξί. Εκεί όπου θα αράξουμε, το μέρος λέγεται "αποτοξίνωση". Και για να κλείσουμε όπως ανοίξαμε -με κέφι, χορό και τραγούδι-, θα σας θυμήσω αυτό το έξυπνο ροδαλό Welsh μουτράκι που μάταια πάει να πλασαριστεί ως ανοργασμικιά γκόμενα, τη Jem. Σε ένα κομμάτι του δίσκου της, έχει δώσει τους εξής στίχους: "I've gotta stop my mind / Working overtime / It's driving me insane / It will not let me live / Always so negative / It's become my enemy". Το κομμάτι έχει τίτλο 'Save Me'. Σσσκατά!

θαμώνες του Pop ετοιμαστείτε να σας καεί ο εγκέφαλος

2006-01-08T15:57:00.000+02:00

Ο Samuel Preston κιθαρίστας των Ordinary Boys μπήκε στο βρεττανικό Celebrity Big Brother (...). How indie is that?

το ατύχημα

2006-01-06T13:51:00.000+02:00

Χτες πέρασα το βράδι μου στο νοσοκομείο, τρομαγμένος. Πέρα από το overall τρομακτικό περιβάλλον του νοσοκομείου όπου αγενείς, άσπροντυμένοι άνθρωποι πηγαινοέρχονται πέρα-δώθε με τα σαμπό τους, ήταν και εκείνες οι πρώτες λίγες ώρες -μέχρι να βγουν εξετάσεις, ακτινογραφίες, κλπ- όταν δεν ξέρεις εάν ο λόγος για τον οποίο βρίσκεσαι εκεί (στην περίπτωσή μου, ένας καλός φίλος που ερχόταν να με βρει χτύπησε σε τροχαίο) είναι σοβαρός ή όχι. Ευτυχώς στην περίπτωσή μας ο φίλος μου τη γλύτωσε με κάτι διασείσεις ενώ με τον τρόπο που έγινε το τροχαίο θα μπορούσε να πάθει πολλά. Το τέλος ήταν καλό, ή τελος πάντων αρκετά έτη φωτός καλύτερο από το απαισιόδοξο σενάριο. Όλη αυτή η νυχτερινή μου περιπετειούλα υπήρξε εξαιρετικά διδακτική, τι και πώς σε άλλο επισόδειο -όποτε και αν.

nothing changes on new year's day

2006-01-01T03:00:00.000+02:00

Φέτος, έκανα την πιο αδιάφορή αλλαγή χρόνου στα χρονικά μου. Στα χρονικά μου... οκ, από τα γυμνασικά μου χρόνια τέλος πάντων όταν με την παρέα μου εγκαινιάσαμε την έννοια της νυχτερινής βόλτας στα άγουρα μυαλά μας. Φέτος, η τηλεόραση στο σαλόνι ξερνούσε κάθετες κουράδες να χορεύουν καρσιλαμά, η οικογένειά μου τριγύρω δίνοντας λίγη σημασία ξεκοκκάλιζε ένα εξαιρετικό αγριογούρουνο με κάστανα κι εγώ έστελνα ευχές σε sms (κάποιες δεν έχουν φτάσει ακόμα). Κάποιος στη διάρκεια όλου αυτού πρότεινε "να παίζαμε κανα χαρτάκι;". Κανείς δεν έδωσε σημασία. Άλλωστε ήμαστε αρκούντως νυσταγμένοι, η ώρα ήταν δυομιση -και πολύ το κρατήσαμε. Αφού, λοιπόν, το σίγουρέψαμε, από άποψη ευδαιμονίας σε συσκευασία χιλιοειπωμένων φθόγγων τουλάχιστο, ότι θα είναι μια θεσπέσια χρονιά, αποχαιρετηθήκαμε, δώσαμε τα ευγενή και έτη φωτός πιο τίμια φιλιά "του αέρα" και πήρα το δρόμο για το δωμάτιό μου. Καθώς απαλλασσόμουν από το γκρίζο μου πουκάμισο (που τελευταία τείνει να γίνει το αγαπημένο μου) ο υπολογιστής φόρτωνε ήδη τα πρώτα kilobyte της δικής μου -στην ουσιά- μνήμης. Όταν πια ήταν ετοιμοπόλεμος, εγώ φορούσα τις πιζάμες μου και με τέτοια ανεπίσημη περιβολή βούτηξα από την κληρωτίδα των πρωτοχροννιάτικων κλισέ ακουσμάτων το χαρτάκι που έγραφε "New Year's Day by U2". Τι παλιομαλάκας αυτός ο Bono, σκέφτηκα καθώς ξάπλαρα με ένα χαρωπό πηδηματάκι στο ξέστρωτο κρεβάτι μου -ακόμα καταφέρνει να με αφορά.
Καλή χρονιά, ομορφάνθρωποι.

winter mode

2005-12-23T21:50:00.001+02:00

it is

we've been had

2005-12-20T14:06:00.000+02:00

Σε ανύποπτο χρόνο, το περίεργο συγκρότημα των Walkmen που έχει δώσει έναν καλό δίσκο και ένα γαμάτο κομμάτι (το Rat βεβαίως), έγραψε το τραγούδι που χαρακτηρίζει καλύτερα την εποχή που περνάω εδώ και περίπου δύο μήνες (από τότε που σταμάτησα να πυκνο-ανανεώνω το συγκεκριμένο ιστοχωρο δηλαδή). Το κομμάτι λέγεται «We’ve been Had» και καταφέρνει να περάσει ανάμεσα από τις συμπληγάδες των ρετρό, γκλινγκ γκλονγκ κιθαριών και των μελωδικών βογκητών του τραγουδιστή (του ξανθούλη που ξεχνάω το όνομά του) επιτυχώς και να γίνει τσιχλόφουσκα στον εγκέφαλο μου. Δε θέλω να ακούω τίποτα άλλο αυτές τις μέρες -ούτε καν για γαλοπούλες, πόσο μάλλον για την τιμή τους.
:)
(ήταν ένα ακόμη ανούσιο ποστ προσφορά των χορηγών μας)

αυτό το μπλογκ

2005-12-13T00:08:00.000+02:00

δεν έκλεισε.
και θα παραμείνει μπλογκ.

όλα αυτά όταν σκεφτώ κάτι ενδιαφέρον να γράψω.
γιατί προς το παρόν ο εγκέφαλός μου μοιάζει κάπως έτσι:
ΥΠΝΟΣΥΠΝΟΣΥΠΝΟΣΥΠΝΟΣΥΠΝΟΣΥΠΝΟΣΥΠΝΟΣΥΠΝΟΣΥΠΝΟΣ

will the real kind-hearted please stand up?

2005-11-30T23:40:00.000+02:00

Και τώρα υπάρχει ένα μέγα θέμα εδώ πέρα που έχει προκύψει τις τελευταίες τρεις εβδομάδες οπότε περνάω 2 με 2μιση ώρες περίπου ημερησίως μέσα σε τρένα και γενικώς ΜΜΜ: Πότε πρέπει να σηκωνόμαστε για να καθήσει κάποιος μεγαλύτερος; Ποια είναι τα κριτήρια που θα μας σηκώσουν από τη θέση μας. Το λέω αυτό γιατί προχτές ενώ καθόμουν στο μετρό και "ταξίδευα" για Δουκίσσης Πλακεντίας από το Μοναστηράκι, μπήκε ένας κύριος γύρω στα 60 αντιπαθέστατος. Εννοώ με μια φάτσα που σου ερχόταν να τον αρχίσεις στα γαμοσταυρίδια. Και με κάτι γελοία (μα πανάκριβα, φαίνονταν) γυαλιά slim με χρυσό σκελετό, με καλοραμμένο κοστούμι και χαρτοφύλακα. Ήταν επίσης χοντρός, πολύ χοντρός. Με κάτι χέρια τεράστια -πραγματικά!- και πεντακάθαρα. Γενικά, φαινόταν πολύ εύρωστος και καλοζωισμένος (και ψιλο-βλάχος θα συμπλήρωνα). Και ήρθε από πάνω μου (εγώ καθιστός) και σε όλη τη διαδρομή με κοίταζε με ένα πολύ αυστηρό βλέμμα, σαν να μου έλεγε "σήκω να κάτσω σκατογουρούνι. εσείς οι νέοι δε σέβεστε τίποτα κλπ. κλπ.". Δε σηκώθηκα συνειδητά. Σηκώθηκα μια στάση αργότερα για να κάτσει κάποια κυρία η οποία ήταν έτη φωτός πιο συμπαθής -επειδικτικά της έγνευσα να καθήσει μπροστά στα μούτρα του. Έχω την εντύπωση ότι ποτέ δε θα σηκωνόμουν για να καθήσει κάποιος τέτοιος άνθρωπος. Κι αν αυτός ο κύριος, όμως, είχε πρόβλημα υγείας -έστω από το πολύ λίπος και τις καταχρήσεις που προφανώς έκανε; Τι πρέπει να ισχύει για κάποιον ώστε να του παραχωρήσω τη θέση μου; Εννοώ, σε λίγο ίσως να ζητάω και δικαιολογητικά... Μήπως είμαι πολύ γουρούνι;

i still walk the earth

2005-11-28T16:01:00.000+02:00

ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

2005-11-02T23:34:00.000+02:00

Μην αγοράσετε ποτέ μουσταλευριά "Αφοι Μαγγίνα", κίνδυνος θάνατος. Είναι σαν να τρως σκουριά. Κάποιος πρέπει να βάλει ένα φρένο επιτέλους στους κερδοσκόπους! (Που είσαι Κίμωνα Κουλούρη;)

ANYWAY?!?!

2005-11-02T19:48:00.000+02:00

Διαβάζω που λέτε τα διάφορα (μερικά εξαιρετικά πετυχημένα) που γράφουν διάφοροι συν-bloggers σχετικά με το θέμα του μπεστ. Το θέμα αυτό καθ'εαυτό της φασιστομαλακισμένης στρατόκαυλης αποφασης δεν πρόκειται να το σχολιάσω γιατί οτιδήποτε σχόλιο και να κάνω θα βρίσκεται στις παρυφές του γελοίου, συγκρινόμενο με το γεγονός το ίδιο. Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, είναι να δούμε τι θα γίνει μετά τη συγκεκριμένη απόφαση του εσουρού. Εννοώ, τι αντιδράσεις θα υπάρξουν, και από ποιους. Ο εν λόγω σταθμός (σαν συνολο και όχι οι εκπομπές του Ψαριανού ή του χι ή του ψι) είχε ένα πολύ ιδιαίτερο κοινό: αποτελούμενο μεταξύ αλλων από ΒΠ γκομενίτσες, κουμπωμένους του βένιου, κάγκουρες, φοιτητόκοσμο, γενικά από κοινό που δε φημίζεται ούτε για την ευαισθησία του σε θέματα ελευθεριών, ούτε για το μεγάλο ποσοστό πολιτικοποίησής του. Προερχόμενο από τα ελαφριά lifestyle αναγνώσματα του ίδιου εκδοτικού συγκροτήματος με το σταθμό (και του έτερου lifestyle συγκροτήματος του οποίου ο μπεστ υπήρξε συνέχεια), δε νομίζω ότι είναι αυτό που θα έβγαινε από το μικρόκοσμό του για να διαμαρτυρηθεί για το οτιδήποτε, έστω και αν αυτό ήταν ένα μικρό μέρος της καθημερινότητάς του -η υπόκρουση με την οποία οδηγούσε π.χ. Άλλωστε και η αντίδραση του ίδιου του σταθμού (πέρα από δικηγορίστικες δηλώσεις περί λογοκρισίας κλπ), είναι ένα τζιγκλάκι με μότο "Fuck You Anyway" και όχι κάτι του στιλ "είμαστε εδώ, δε θα περάσει" κλπ. Είμαι περίεργος λοιπόν να δω τι αντιδράσεις (επί της ουσίας, όχι τα δ.τ. των κομμάτων) θα υπάρξουν για τη συγκεκριμένη απόφαση, αν θα υπάρξουν και από ποιους. Ακαδημαϊκά (τς τς τς) αυτή τη φορά και όχι ως πολίτης ή ως ακροατής ή ως μουσικόφιλος ή ως ευρωπαίος ή ως οτιδήποτε άλλο.

BABYSHAMBLES!

2005-10-27T20:35:00.000+03:00

Αυτό που αποκλείσαμε εν ριπή οφθαλμού ακούγοντας το ντεμπούτο των Libertines, υποπτευθήκαμε μετά το δεύτερο δίσκο, τώρα με το album των Babyshambles, επιβεβαιώνεται κατηγορηματικά: Ο Pete Doherty, εκτός από ζάκι, είναι και αφοπλιστικά ταλαντούχος. Ο δίσκος των Babyshambles, "Down in Albion", διέρρευσε, τον άκουσα και είναι shagtastic! Οι γνωστές υπερβολές θα γραφούν (εντός Αλβιώνας). Οι γνωστοί, τοπικοί ευνούχοι ανεπάγγελτοι, που αδυνατούν να ενθουσιαστούν με το οτιδήποτε, θα μας πουν για το κατασκευασμένο hype (ειρήσθω εν παρόδω κανείς στην Ελλάδα δε δικαιούται να μιλάει για hype σχετικά με ονόματα όπως οι Babyshambles ή οι FF λες και σκοτώνονται όλοι κάθε βδομάδα να πάρουν την ΝΜΕ και να φάνε fish n chips -μα που ζουν αυτοί οι άνθρωποι πια, στο Wolverhampton;). Αλλά το γεγονός θα παραμείνει ένα και αδιάσειστο, ο δίσκος των Babyshambles κόβει κώλους ως μια απολύτως συνεπής συνέχεια του "Fuck Forever". Η συντακτική ομάδα του παρόντος blog υποκλίνεται

playlist #10

2005-10-27T19:03:00.000+03:00

Charles Mingus - Remember Rockefeller at Attica
Erik Sumo - Left my heart in the Saloon
Amon Tobin - Triple Science
Brazilian Girls - Pussy
Scout Niblett - Pom Poms
John Tejada & Arian Leviste - Neurotic Order
Bang Gang - Find what you Get (thanx to vt)
Piano Magic - The Nostalgist
Jaga Jazzist - Oslo Skyline
Espers - Travel Mountains
Interpol - Obstacle 2
Depeche Mode - Lilian (το καλύτερο του νέου δίσκου)
Manic Street Preachers - A Design for life
Stellastarr* - When I Disappear
Babyshambles - Sticks and Stones
Ramones - Here Today, Gone Tomorrow
The Kinks - Days
The Style Council - Internationalists
Semisonic - Who's Stopping You
Sole - Manifesto 232
Audio Bullys - If you want my love
Planet Funk - Who Said

έλεος πια...

2005-10-19T15:29:00.000+03:00

...με τα καφέ blazer! Την επόμενη φορά που θα πάω σε bar/club/εστιατόριο έχω την εντύπωση ότι θα μου το φορέσουν με το ζόρι στην είσοδο.

UPDATE: Πλέον ο ιός BRWN/BLZR έχει εξαπλωθεί παντού, όχι μόνο σε μπαρ και εστιατόρια. Βλέπεις τους φορείς του ιού να παίρνουν το μετρό, να πίνουν καφέ σε όλα τα cafe της Αθήνας, στα λεωφορεία, στις δημόσιες υπηρεσίες, είναι ΠΑΝΤΟΥ! Μας καταδιώκουν...